ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΝ ΜΠΕΑ

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄(+)

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

 

Ὁ Σεβασμιώτατος Καρδινάλιος κ. Αὐγουστῖνος Μπέα άπέστειλε ἡμῖν ὀγκώδη τόμον, ἰταλιστί γεγραμμένον καί πολυτελοῦς ἐκδόσεως, ἵνα μελετήσωμεν τοῦτον καί κρίνωμεν τό περιεχόμενον. Κωλυθέντες ἐκ τῶν γνωστῶν Ἐκκλησιατικῶν ἀνωμαλιῶν, μόλις ἐσχάτως ἠδυνήθημεν νά μελετήσωμεν τό σύγγραμμα τοῦτο, καί τάς ταπεινάς ἡμῶν κρίσεις διετυπώσαμεν πρός τόν ἀποστολέα ὡς ἀκολούθως:

« Ὡς ἐν προγενεστέρᾳ ἐπιστολῇ μου ἔσχον τήν τιμήν νά γνωρίσω Ὑμῖν, ἔλαβον τό ὀγκῶδες καί πολυτελοῦς τυπογραφικῆς ἐργασίας βιβλίον, καί ηὐχαρίστησα ἐγγράφως τήν Ὑμετέραν Ἐκλαμπρότητα καί ὑπέσχέθην, ὅτι μετά μελέτην ἐμπεριστατωμένην, θά ἐξέθετον τάς ταπεινάς ἐπ' αὐτοῦ σκέψεις καί κρίσεις μου. Ὡς ἐκ τοῦ πυκνοῦ περιεχομένου τοῦ βιβλίου τούτου, ἀλλά καί τῆς εἰδικῆς ἐντατικῆς ἀπασχολήσεως ἐπί διοικητικῶν ζητημάτων τῆς ἡμετέρας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐβράδυνα νά ἐκπληρώσω τό ἐπιβεβλημένον μοι ἀπαντητικόν καθῆκον.

Ἤδη γνωρίζω Ὑμῖν, ὅτι ἐμελέτησα μετά προσοχῆς τό τε ἱστορικόν περιεχόμενον τοῦ βιβλίου καί τό ἐπακολουθοῦν συμπέρασμα καί ἅπαξ ἔτι ἐκφράζω θερμάς εὐχαριστίας διά τό ἐπιδειχθέν πρός με φιλικόν ἐνδιαφέρον.

Μετά τήν μελέτην, ἐν συμπεράσματι, δύναμαι νά γνωρίσω Ὑμῖν, ὅτι ὅσῳ καί ἄν ἐκτιμῶνται βεβαίως ὁ ζῆλος καί αἱ προσπάθειαι τῶν εἰς Χριστόν τόν Θεόν ἡμῶν πιστευόντων, μετά θλίψεως καί ὀδύνης παρακολουθούντων τό ἀντιχριστιανικόν φαινόμενον τῆς διαιρέσως τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ Κυρίου, ἡμεῖς τοὐλάχιστον κατεχόμεθα ὑπό ἀπαισιοδοξίας, διότι ἐν ταῖς πρός συννενόησιν προσπαθείας τῶν ἀντιπάλων ἡμῶν διαβλέπομεν ὄχι τήν ἐν πνεύματι χριστιανοπρεπεῖ ἀκραιφνῆ προσπάθειαν, ἀλλ' ὡς ἐπί τό πλεῖστον, διάφορα μή χριστιανικά κατασκευάσματα, ἅτινα μοιραίως, ἀντί εἰρήνης, ταραχάς μόνον καί διαιρέσεις προκαλοῦσι καί τάς δυσχερείας ἐπιτείνουσιν.

Ἰδιαιτέρως δέ περί τῆς ἡμετέρας Ὀρθοδόξου Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας προκειμένου, δέν δυνάμεθα νά μήν ἐκφράσωμεν τήν ἀπορίαν ἡμῶν διά τε τόν ἐπιδιωκόμενον παρά τῆς Ὑμετέρας Ἐκκλησίας σκοπόν καί διά τά πρός ἐπιτυχίαν τούτου τιθέμενα εἰς ἐνέργειαν μέσα. Ὁ σκοπός ἅγιος, ἡ προσπάθεια ἐπιτεύξεως ἑνότητος ἤ ἑνώσεως. Ἀλλά ὑπό τόν λογιζόμενον ὡς ἄψογον σκοπόν τοῦτον, βλέπομεν ὀφθαλμοφανῶς ὑποκρυπτόμενον στόχον ἐγωϊστικόν καί πλεονεκτικόν, τήν σαγήνευσιν δηλαδή διά παντός μέσου τῶν πιστῶν ἡμῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν εἰς τά δίκτυα τῆς Ὑμετέρας Ἐκκλησίας, άφοῦ ἡ μοναδική αὕτη δι' Ὑμᾶς προσπάθεια καί τάσις αὕτη ἐξεδηλώθη ἐπισήμως καί περιτράνως ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ στόματος τοῦ προεστῶτος τῆς Ὑμετέρας Ἐκκλησίας ἐν τῷ περιφήμῳ ἐν Βηθλεέμ λόγῳ καί ἐν τοῖς ἐν συνεχείᾳ ἐπισήμοις δηλώσεσι αὐτοῦ.

Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τάς πρός ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ μέσα, μετά πραγματικῆς λύπης βλέπομεν, ὅτι ταῦτα δέν φέρουσι τήν σφραγῖδα τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τήν τῶν ἐπιδιωκόντων καθαρῶς ἐγωϊστικάς, δός δ' εἰπεῖν καί ἰμπεριαλιστικάς ἐπιδιώξεις. Ὑπό τό πρόσχημα διδασκαλίας πρός ἡμᾶς, τούς ἀπό προγόνων κατέχοντας τήν ἀμώμητον τῆς Ὀρθοδοξίας πίστιν, ἐξαπολύετε μισιοναρίους, διδάσκοντας ἅ μή δεῖ, ὡς γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «αἰσχροῦ κέρδους χάριν». Ἡ διατυμπανιζομένη φιλανθρωπία ὡς ἀπώτερον σκοπόν ἔχει καί αὕτη τήν ἐκμετάλλευσιν τῆς δυστυχίας τοῦ πλησίον, ἵνα «γεμισθῇ ὁ οἶκος ὑμῶν» ἐκ χριστιανῶν Ὀρθοδόξων (ad majorem Dei gloriam), ὡς βλέπομεν καί παρακολουθοῦμεν μετά πραγματικῆς ὀδύνης τά ἐν μέσῳ ἡμῶν ἐκτυλισσόμενα παρ' ἀδελφῶν, μεγάλῃ τῇ φωνῇ κηρυττόντων τήν ἕνωσιν δῆθεν καί τήν ἐν Χριστῷ συναδέλφωσιν. Ἔφθασαν αἱ προσπάθειαι μέχρις ἄρσεως δῆθεν τῶν ἀμοιβαίων ἀναθεματισμῶν. Ἐκτός τοῦ ὅτι φέρει τοῦτο κωμικόν χαρακτῆρα, μονομερῶς τελεσθέν ἄνευ ἀποφάσεως Συνοδικῆς δι' ἡμᾶς τούς  Ὀρθοδόξους, ἐκ τῆς μελέτης τοῦ συμβάντος τούτου καταλήγομεν εἰς συμπέρασμα ἀντίθετον τοῦ παρ' Ὑμῶν ἐπιδιωκομένου, διότι Ὑμεῖς μέν διά τῆς πράξεως ταύτης διεκηρύξατε, ὅτι ἀδίκως ἐσυκοφαντήθη καί ἀναθεματίσθη ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὡς πηγή δῆθεν καί δεξαμενή ὅλων συλλήβδην τῶν αἱρέσεων, καί ἑπομένως ἀναγνωρίζετε ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας ὀρθοδοξεῖ καί δέν ἔχει ἀνάγκην κατηχήσεως καί διδασκαλίας. Διατί λοιπόν καί διά ποῖον σκοπόν κατά πόδας, ἀνέκαθεν καί ἐξ' ἀρχῆς, ὡς στόχον ἔχετε τήν Ὀρθόδοξον ταύτην Ἐκκλησίαν; Ἄν νομίζητε, ὅτι εἶναι Αὕτη αἱρετική, διατί δέν ἐφαρμόζετε τήν ἐντολήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τήν λέγουσαν, «αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά πρώτην καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος»; (Τίτ. 3, 10). Παραιτηθῆτε λοιπόν ἐξ ἀνιέρων προσπαθειῶν!  Ἀφήσατε ἡμᾶς ἡσύχους, «ἵνα ἤρεμον καί ἀσκανδάλιστον βίον διάγωμεν ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καί σεμνότητι». Ἀρκοῦσι δι' ἡμᾶς αἱ θλίψεις καί αἱ στενοχωρίαι τοῦ αἰῶνος τούτου. Μή προσπαθῆτε νά στομώσητε πληγάς καί νά προσθέσητε ἄλγος ἐπί ἄλγος εἰς χριστιανούς Ὀρθοδόξους, ἀγωνιζομένους τόν σκληρόν ἀγῶνα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἔχει νά ἐπιδείξῃ, μετά πικρίας, ἐποχάς διωγμῶν σωματικῶν τε καί πνευματικῶν. Μή θέλετε νά ταχθῆτε διά τῶν ἐνεργειῶν Ὑμῶν εἰς τήν μερίδαν τῶν βασανιστῶν τοῦ Κυρίου, οὕς κατά τάς ἡμέρας ταύτας μετά φρίκης ἀναφέρει καί ἀναπαριστᾷ ἡ ἡμετέρα Ἐκκλησία.

Ἔχομεν καί ἄλλα νά ἀναφέρωμεν, ἀλλ' ἀπέχομεν, διότι φανταζόμεθα, ὅτι ἀρκοῦσι τά ὀλίγα ταῦτα διά πάντα πιστόν τοῦ Κυρίου, ἵνα παύσῃ τά σκανδαλίζοντα ἡμᾶς καί παραπικραίνοντα. «Δοῦλοι τοῦ Κυρίου ἐσμέν ἡμεῖς. Σύ τί εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον ἱκέτην; Τῷ Κυρίῳ ἔστηκεν ἤ πίπτει. Σταθήσεται δέ, δυνατός γάρ ἐστιν ὁ Θεός στῆσαι αὐτόν. Ἕκαστος νοῒ ἐν τῷ ἰδίῳ πληροφορείσθῳ» (Ρωμ. 14, 3-6).

Ἡμεῖς φοβούμεθα καί φρικιῶμεν, ἀναλογιζόμενοι τήν ἀναμένουσαν θεόθεν τιμωρίαν τῶν ἀποπειρωμένων νά προσκρούσωσιν εἰς τήν ὡς λίθον ὀνομαζομένην Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. 21, 42).

Προσέχομεν λοιπόν καί ἀκούομεν μετά προσοχῆς τά σχετικά ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Κυρίου προφητευόμενα· «λίθον, ὅν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγεννήθη εἰς κεφλήν γωνίας. Πᾶς ὁ πεσών ἐπ' ἐκεῖνον τόν λίθον συνθλασθήσεται· ἐφ' ὅν δ' ἄν πέσῃ, λικμήσει αὐτόν» (Λουκ. 20, 17).

Καί ἤδη, ἐν μετανοίᾳ καί ἐξομολογήσει ἀποτεινόμενος πρός τόν Κύριόν μου, τόν ἐτάζοντα καρδίας κάι νεφρούς, νομίζω ὅτι βεβαρημένην ἔχων τήν συνείδησιν ἐναντίον τῶν πολεμούντων τούς ἀθώους καί θεοφιλεῖς, ὅτι πρέπει νά ἐπαναλάβω τήν ὑπό τοῦ υἱοῦ τῆς βροντῆς πρός τόν Κύριον ἔκκλησιν τῶν ἐσφαγμένων διά τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί διά τήν μαρτυρίαν τοῦ Ἀρνίου, ἥν εἶχον... «ἕως πότε, ὁ Δεσπότης ὁ ἅγιος καί ἀληθινός οὐ κρίνεις καί ἐκδικεῖς τό αἷμα ἡμῶν ἐκ τῶν κατοικούντων ἐπί τῆς γῆς;» (Ἀποκ. 6, 10).

Ὅσον δ' ἀφορᾶ ἰδιαιτέρως, τό ἐφευρεθέν καί διαφημισθέν ἐσχάτως εὐρύτατα, σύστημα τοῦ λεγομένου Οἰκουμενισμοῦ, τοῦτο ἐγένετο ἀποδεκτόν παρά πάντων ὅσοι χωλαίνουσι μέν αὐτοί περί τήν πίστιν, ὠθοῦσιν ὅμως τούς ἄλλους νά ὑποσκάζουσιν, ἵνα ἀπαλλαγῶσιν ἐκ τῶν πνευματικῶν ἀμφιβολιῶν καί εὕρωσι τρόπους νά καθησυχάσωσι τάς συνειδήσεις των, ἵνα ἐλαφρύνωσι τό κατά τήν κρίσιν αὐτῶν βαρύ φορτίων τῶν ἀκραιφνῶν ἐπιταγῶν τῆς γνησίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. «Ἀπορρίψωμεν, λέγουσι, τόν ζυγόν αὐτῶν ἀπό τόν τράχηλον ἡμῶν». Δόγματα καί διδασκαλίαι νά ἰσοπεδοθῶσι. Καί οὕτω θά ἡσυχάσωμεν ἀπό τῶν πνευματικῶν καί ἠθικῶν ἐρίδων. Ἀλλ' ἐν τούτῳ ο Κύριος ἀπαντᾷ διά τοῦ ψαλμῳδοῦ, «ὁ κατοικῶν ἐν οὐρανοῖς ἐκγελάσεται αὐτούς, καί ὁ Κύριος ἐκμυκτηριοῖ αὐτούς, καί τότε λαλήσει πρός αὐτούς καί ἐν τῇ ὀργῇ Αὐτοῦ καί ἐν τῷ θυμῷ Αὐτοῦ συνταράξει αὐτούς», διότι ὁ Χριστός «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας καί οὐκ ἀφήσει τήν ράβδον τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπί τόν κλῆρον τῶν δικαίων». Ὁ Κύριος δέν ἐννοεῖ μετεμφιέσεις· «ὁ μή ὤν μετ' ἐμοῦ κατ' ἐμοῦ ἐστι, καί ὁ μή συνάγων μετ' ἐμοῦ σκορπίζει». Τί εἴδους Χριστιανισμός θά δημιουργηθῇ ἐκ τοῦ ἀμαλγάματος τῶν διαφόρων αἱρέσεων καί κακοδοξιῶν; Τό χάσμα θά εὐρυνθῇ, ἀντί νά γεφυρωθῇ, καί ἡ πλεονεξία τοῦ «ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον» θά ὁδηγήσῃ εἰς λυσσαλέους ἀγῶνας, ἀντί τῆς εἰρηνεύσεως. Φρονοῦμεν δέ, ὅτι κακῶς ὡρισμέναι Ἐκκλησίαι φαντάζονται, ὅτι θά ὠφεληθῶσιν ἐξ αὐτοῦ, ἄν ἀπορρίψωσι τόν ζυγόν τῶν πνευματικῶν αὐτῶν πεποιθήσεων. Ἄς λάβωμεν ὑπ ὄψιν τήν διδασκαλίαν τῆς προσφάτου Ἱστορίας, ὅτε ἐγένετο ἀπόπειρα ἀπανθισμάτων διδασκαλιῶν καί συστημάτων θρησκευτικῶν, καί ἐκ τῶν Ἰνδιῶν ἔτι, καί ἀπηρτίσθη ἡ λεγομέην Θεοσοφία καί τό ἀποτέλεσμα ἦτο σύγχυσις καί διάστασις μεταξύ τῶν πιστῶν τῶν διαφόρων Ἐκκλησιῶν. Ἰουλιανός ὁ Παραβάτης εἶναι ἡ ζῶσα, καίτοι σιωπῶσα, ἱστορία παταγώδους ἀποτυχίας. Ἀλλά δέν δυνάμεθα νά κρύψωμεν τάς ἐπί τοῦ προκειμένου ἐντυπώσεις ἡμῶν ἐκ τῆς μετά προσοχῆς μελέτης τοῦ καί εἰς τήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν μεταφρασθέντος καί παρ' ἡμῖν ἱεροκρυφίως καί ὄχι ἀπ' εὐθείας διαδοθέντος ἐκ τοῦ ἐν τῷ Βατικανῷ ὑμετέρου Γραφείου.

Μετά λύπης ἀναγκαζόμεθα νά εἴπωμεν, ὅτι ἐκ τῆς μελέτης τούτου ἤχθημεν εἰς τό συμπέρασμα ὅτι τόν Οἰκουμενισμόν ἐδέχθη ἐσχάτως μόλις ἡ Ὑμετέρα Ἐκκησία καί ὑπέρ αὐτοῦ προπαγανδίζει ἤδη ἐπί τῇ ἐλπίδι, ὡς ρητῶς ἀναφέρται καί δέν ἀποκρύπτεται, ὅτι θά ποιήσῃ προσηλύτους, οὕς νά εἰσαγάγῃ διά τῆς θύρας εἰς τήν αὐλήν τῶν προβάτων της. Τοιαῦτα τεχνάσματα εἶναι δεκτά παρά τοῦ Κυρίου; Ἡμεῖς δεχώμεθα νά ἀσκῶμεν τήν πίστιν μας, ὡς συνιστᾷ ὁ Κύριος, νά δεχώμεθα τήν διδασκαλίαν Αὐτοῦ ὡς παιδία, δηλαδή, ἐν ταπεινώσει, ἐν ἀφελείᾳ, ἐν εἰλικρινείᾳ, καί ὄχι ἐν κερδοσκοπικῷ ὑπολογισμῷ καί ἐν ὑστεροβουλίᾳ. Ἄς προσέξῃ πᾶς ὁ ἄμεσος ὑπεύθυνος σωτηρίας ψυχῶν. Διά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀλλήλους «δάκνωμεν καί θά κατεσθίωμεν καί ὑπ' ἀλλήλων θά ἀναλωθῶμεν» (Γαλ. 5, 15). Διά νά σώσωμεν, ὀφείλομεν ὄχι νά σκεπτώμεθα ἐμπορικῶς συνένωσιν ἀραχνοῢφαντον, ἀλλά τήν, ὡς λέγει ὁ Ἀπόστολος, «ἑνότητα τοῦ πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης». Δέν εἴμεθα, κατά τόν αὐτόν Ἀπόστολον, «ξένοι καί πάροικοι», ὥστε νά συνδεώμεθα διά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, «ἀλλά ἕν σῶμα καί ἕν πνεῦμα, καθώς καί ἐκλήθημεν, ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ἡμῶν. Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα. Εἷς Θεός καί πατήρ πάντων, ὁ ἐπί πάντων καί διά πάντων καί ἐν πᾶσιν ἡμῖν» (Ἐφες. 4, 4-6). Ἄς πληθυνθῇ λοιπόν ἡ γνῶσις τῶν ἀληθῶν δογμάτων τῆς πίστεως, ἕως οὗ διδαχθῶσι πολλοί, ὄχι τόν τρόπν τῶν συμβιβασμῶν, ἀλλά τήν ἀληθὴ καί φωτοφόρον διδασκαλίαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ στρατολογία τῶν μαχητῶν ἔχει τήν ἑνότητα Αὐτῆς ἐν τῇ τηρήσει τῶν στρατιωτικῶν παραγγελμάτων. Οἱ Οἰκουμενισταί ποῦ θά στηρίξουν τήν ποθητήν ἑνότητα.

Δέν ὀφείλομεν ὅμως νά ἀφήσωμεν ἀσχολίαστον καί ἑτέραν δικαιολογίαν τῶν προπαγανδιστῶν τῆς Οἰκουμενικότητος. Ἀναφέρουσι οὗτοι καί θεωροῦσι βάσιν τῆς θεωρίας των τήν διαθρυληθεῖσαν χριστιανικήν ἀγάπην πρός πάντας, ὡς ἐδίδαξεν ὁ Κύριος καί τήν περί ἀγάπης θεωρίαν, ὡς μετά τόσης δυνάμεως καί ἐνθουσιασμοῦ περιγράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ὁ Κύριος ἐδίδαξε τήν καθολικήν πρός πάντας ἀγάπην, ἐκδηλουμένην διά τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς ψυχικῆς προνοίας τῶν πλησίον διά τούς ἁμαρτωλούς ἀδελφούς. Πρός τοῦτο ὅμως προαπαιτεῖται ἡ μόρφωσις εἰλικρινοῦς αἰσθήματος ἀγάπης ἐν τῇ καρδίᾳ τῶν πιστῶν, ἀγάπης ἀνιδιοτελοῦς, ἀγάπης ὑποβαλλομένης εἰς θυσίας χάριν τοῦ ἀγαπωμένου. Εἶναι ἀγάπη κατά Χριστόν ἡ ἀσκουμένη σήμερον παρά τῶν προπαγανδιστῶν, οἵτινες ἐν τῇ πράξει σκανδαλίζουν τούς οὕς ἀγαπῶσι, σπείρουσι τάς διχονοίας καί τάς ἕριδας μεταξύ τῶν χριστιανῶν καί ἐφαρμόζουν τό λεχθέν ὑπό τοῦ Κυρίου «οἴδατε ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καί οἱ μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν, οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν» (Ματθ. 20, 25-26). Σκοπός λοιπόν τῶν ἀνιέρων ἀνθρώπων προπαγανδιστῶν δέν εἶναι ἡ ἔκφρασις ἀγάπης τάχα πρός αὐτούς, ἀλλ' ἵνα κατακυριεύσωσι καί κατεξουσιάσωσιν αὐτῶν· ἀγάπη, δηλαδή ἐπίδειξις ἐντελῶς ἰδιοτελής καί ἀντιχριστιανική. «Ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλά διακονῆσαι καί δοῦναι τήν ψυχήν αὐτοῦ λύτρον ἀντί πολλῶν». Οὗτοι τοὐναντίον παρασύρουσι τούς πολλούς εἰς ἀποστασίαν ἀπό τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἵνα αὐτοί ἐπιτύχωσι ὠφελείας ἐφαμάρτους διά τοῦ πολλοῦ πλήθους τῶν προσηλύτων. Ἀλλά τήν τοιαύτην ἀγάπην καυτηριάζει καί ἀποδοκιμάζει ὁ θεῖος ἀπόστολος Παῦλος. Ἡ ἀγάπη, λέγει, «μακροθυμεῖ, χρηστεύεται· ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη ού περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τό κακόν, οὐ χαίρει ἐπί τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δέ τῇ ἀληθείᾳ. Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει, ἡ ἀγάπη ούδέποτε ἐκπίπτει» (Α΄Κορ. 13, 4-8).

Εἶναι λοιπόν ἀγάπη χριστιανική ἡ τῶν προπαγανδιστῶν, ὅταν μακροθυμῇ, σχεδιάζουσα παγίδας, ὅταν οὐ χρηστεύεται, ἀλλά πράττει ἔργα τοῦ διαβόλου, ὅστις περιέρχεται ζητῶν τίνα καταπίῃ, ὅταν ἀσχημοσύνας πράττῃ καί βυσσοδομῇ διά νά κερδήσῃ προσηλύτους; Ἡ ἀγάπη οὐ φθονεῖ τό ἀγαθόν τοῦ πλησίον, ὅταν μάλιστα ὁ πλησίον οὗτος θεωρῇ ὡς ὕψιστον ἀγαθόν τήν ὀρθήν πίστιν εἰς τόν Θεόν τῶν θρησκευτικῶν του πεποιθήσεων, ἡ ἀγάπη τῶν προπαγανδιστῶν φυσιοῖ αὐτούς καί ὑπερηφανεύονται, ὅταν κατορθώσουν νά σαγηνεύσουν ἕνα πιστόν, ἔχοντα μάλιστα τήν χάριν τοῦ Θεοῦ διά τάς καλάς του πράξεις. Ἡ ἀγάπη τῶν θηρευτῶν ἀνθρωπίνων θηραμάτων, ἡ ἀγάπη τῶν ἐκμαυλιστῶν τῆς πίστεως ἀσχημονεῖ, διότι «ζητεῖ τά ἑαυτῆς», τήν ἰδίαν της ὠφέλειαν εἰς ἄγραν ἀφελῶν ψυχῶν. Ἡ ἀγάπη τῶν σαγηνευτῶν ἀσχημονεῖ, ὅταν μεταμφιέζηται εἰς τόν γελοῖον καί σατανικόν Οὐνιτισμόν. Ἡ ἀγάπη αὐτῶν «χαίρει ἐπί τῇ ἀδικίᾳ», ὅταν ἡ ἀδικία εἶναι πρός ὄφελός της πρός κατάκτησιν ὀπαδῶν. Ἡ ἀγάπη τῶν παγιδευτῶν, «πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντά ὑπομένει» ἀρκεῖ νά εὐοδῶται ὁ ἀνέντιμος καί θεομίσητος σκοπός τοῦ προσηλυτισμοῦ.

Ἀλλ' ἄς παραθέσωμεν ἐνταῦθα ἐκ τῆς πρός Γαλάτας ἐπιστολῆς κατηγορηματικήν δήλωσιν τοῦ ἀποστόλου Παύλου. «Θαυμάζω, λέγει πρός αὐτούς ἐπιτιμητικῶς, ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπό τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον, ὅ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μή τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς κάι θέλοντες μεταστρέψαι τό εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά καί ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ ούρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὅ εὐαγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. 1, 6-8).

Περιέρχονται λοιπόν οἱ πνευματικοί σαγηνευταί «γῆν καί θάλασσαν ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον», ὡς λέγει ὁ Κύριος. Ταράττουσι τήν νεοπαγῆ τῶν Γαλατῶν Ἐκκλησίαν, μεταστρέφουσι πολλούς ἀπό τοῦ Εὐαγγελίου, τοῦ κηρυχθέντος ὑπό τοῦ ἀποστόλου των. Πράττουσιν οὕτω τά ἔργα τοῦ Σατανᾶ πρός δικαίαν λύπην καί ὀδύνην τοῦ οὐρανοβάμονος Ἀποστόλου, καί οὗτος κατηγανακτισμένος παραδίδει εἰς τόν αίώνιον κριτήν τούς ἐργάτας τῆς ἀνομίας, ὧν τό τέλος ἀπώλεια «καί ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν», διότι ὡς λέγει ὁ Κύριος, «ὁ ἀφ' ἑαυτοῦ λαλῶν, τήν δόξαν τήν ἰδίαν ζητεῖ» (Ἰω. 7, 18).

Ἀλλ' ἐπί τέλους, πόθεν ἔλαβον τήν ἐξουσίαν αὐτῶν οἱ ψευδευαγγελισταί οὗτοι, οἱ κατοχυρωθέντες ἐπ' ἐσχἀτων διά νεωτέρων ὁδηγιῶν καί μεθόδων προπαγάνδας, εἰς βάρος μάλιστα ἄλλων Ἐκκλησιῶν, παρά τῆς τελευταίας Βατικανῆς Συνόδου; Ἔλαβον οὗτοι τό χρῖσμα «τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ», ἤ δηλητήριον ἀπεργάζονται πρός ἀπώλειαν ψυχῶν, «ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανε»;

Ἀλλ' ἐπί τέλους, ἔστω, συμφωνοῦμεν μέ τό θέμα καί τήν τάσιν τοῦ βιβλίου, ὅτι αἱ Χριστιανικαί Ἐκκλησίαι ὀφείλουσι νά ἐπιδιώξωσιν, ὅπως ἀποκαταστήσωσι τήν Ἐκκλησιαστικήν ἑνότητα. Ἀλλ' ἡ ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν δέον νά στηριχθῇ ἐπί τῆς ἀπολύτου συμφωνίας καί ὁμοφροσύνης αὐτῶν ἐν τῇ δογματικῇ πίστει καί διδασκαλίᾳ τῆς ἀρχαίας ἡνωμένης Ἐκκλησίας, κατόπιν σοβαροῦ καί ἀπροκαταλήπτου θεολογικοῦ διαλόγου, οὐχί βεβαίως εἰς βάρος «τῆς πίστεως καί τῆς ἀληθείας καί τῆς εἰλικρινείας». Ὀρθῶς διαπιστοῦται ἐν τῷ βιβλίῳ, ὅτι ἀληθής ἕνωσις δέν εἶναι «ἡ νίκη τῶν μέν καί ἡ ἧττα τῶν δέ, τοῦθ' ὅπερ θά ἐσήμαινε καθυπόταξιν καί κατάκτησιν καί ὄχι ἕνωσιν». Δυστυχῶς, ὡς μαρτυρεῖ ἡ ἀψευδής Ἱστορία, τό τελευταῖον τοῦτο ἐπεδίωξε πάντοτε πάσῃ μηχανῇ ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία. Τοῦτο δέ φαίνεται, ὅτι ἔθηκεν ὡς ἀπώτερον σκοπόν καί ἡ Β΄ Σύνοδος τοῦ Βατικανοῦ, ὑπό διαφόρους ἐλαφρῶς τροποποιημένας καί συγκεκαλυμμένας ἐκφράσεις καί σχήματα λόγου. Διότι ἡ ὅλη ἐξέλιξις τοῦ Παπισμοῦ τοῦτο ἀκριβῶς ἐπιβάλλει, τοὐτέστιν τήν «ἐπιστροφήν» πάντων τῶν κεχωρισμένων Χριστιανῶν καί τῶν Ἐκκλησιῶν αὐτῶν καί τήν ὑποταγήν ὑπό τόν ἕνα Πάπαν τῆς Ρώμης, σύν τῇ ἀποδοχῇ πάντων τῶν μεταγενεστέρων λατινικῶν δογμάτων, τῶν μή στηριζομένων ἐπί τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς ἀρχαιοτάτης γνησίας Ἱερᾶς Παραδόσεως.

Ἀλλ' ἡ Ὀρθόδοξος Καθολική Ἐκκλησία θεωρεῖ τήν ἕνωσιν τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν ὡς δυνατήν, μόνον ἐπί τοῦ ἐδάφους τῆς ἀρχαίας ἡνωμἐνης Ἐκκλησίας τῶν ἑπτά  Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῆς διδασκαλίας αὐτῶν καί ἐπί ἴσοις ὅροις, ἀποβαλλομένου παρ' αὐτῶν παντός μεταγενεστέρου στοιχείου ἀγνώστου καί ἀσυμβιβάστου εἰς τήν ἀρχαίαν κοινήν Ἐκκλησιαστικήν Παράδοσιν, θεωροῦσα εὐλόγως τήν ἀρχαίαν ἀδιαίρετον Ἐκκησίαν ὡς τήν μόνην κατέχουσαν τό πλήρωμα τῆς θείας ἀληθείας καί τῶν θείων χαρισμάτων. Ἐντεῦθεν καί ἀπαντῶσα ἡ Ὀρθόδοξος Καθολική Ἐκκλησία ἐν ἔτει 1895 πρός τόν Πάπαν Λέοντα ΙΓ΄ ἔθετεν ὡς βάσιν τῆς ἑνώσεως τήν πίστιν καί διδασκαλίαν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας, ἥν ὀφείλουσι πᾶσαι αἱ Ἐκκλησίαι «κρατεῖν ἀκεραίαν καί ἀναλλοίωτον, ἐνῷ πᾶν ὅ,τι ἐν χρόνοις μεταγενεστέροις προσετέθη ἥ ἀφῃρέθη, καθῆκον ἔχει πᾶς τις ἱερόν καί ἀπαραίτητον, ἵνα ἐν πνεύματι εὐσεβείας ἐπανορθώσῃ τό τοιοῦτον». Ἐπί τῇ βάσει τούτων διεκήρυξε τότε ἡ ἡμετέρα Ἐκκλησία ὅτι: «Ἐπί τῷ ἱερῷ σκοπῷ τῆς ἑνώσεως ἡ Ἀνατολική καί Καθολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἐστίν ἑτοίμη ἀποδέξασθαι ὁλοψύχως, εἰ τυχόν παρέφθειρεν ἤ μή κατέχοι, πᾶν ὅ,τι πρό τοῦ ἐνάτου αἰῶνος ὡμολόγουν ὁμοφώνως ἥ τε Ἀνατολική καί ἡ Δυτική Ἐκκλησία», ἀξιώσασα βεβαίως τό αὐτό καί ἐκ μέρους πασῶν τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν Ἀνατολικῆς καί Δυτικῆς, ὡς καί τῶν Προτεσταντικῶν, πρός τήν διδασκαλίαν τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς ἀρχαίας Ἱερᾶς Παραδόσεως ἤθελεν ἀποδειχθῆ, «ὅτι ἡ Ἀνατολική καί Ὀρθόδοξος Καθολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία κρατεῖ τά ἀρχαιοπαράδοτα δόγματα, κοινῶς τότε ἕν τε Ἀνατολῇ καί τῇ Δύσει ὁμολογούμενα, καί ὅτι ἡ Δυτική (καί αἱ ἐξ αὐτῆς προελθοῦσαι ἀπ' τοῦ ιστ΄ αἰῶνος καί ἐντεῦθεν Προτεσταντικαί Ἐκκλησίαι καί Κοινότητες) διέστρεψαν αὐτά διά ποικίλων νεωτερισμῶν, τότε καί τοῖς νηπίοις δῆλον, ὅτι ἡ φυσικωτέρα ὁδός πρός τήν ἕνωσιν ἐστιν ἡ ἐπάνοδος τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας (μετά τῶν ἐξ αὐτῆς προελθουσῶν Προτεσταντικῶν Ἐκκλησιῶν καί Κοινοτήτων) εἰς τό ἀρχαῖον δογματικόν καί διοικητικόν καθεστώς».

Ἐπί τῆς βάσεως τῆς θέσεως ταύτης ἱστάμεθα καί ἡμεῖς σήμερον καί τήν ἀνωτέρω ὁδόν καί μέθοδον ἀκολουθοῦμεν, προσευχόμενοι ἀδιαλείπτως ὑπέρ «τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» καί πιστεύοντες, ὅτι διά τῆς ἀσφαλοῦς ταύτης μεθόδου δύναται νά πραγματοποιηθῇ ἡ  θεία βουλή καί ἐπιταγή «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν».

Ὁ ἐν τῇ Θεολογικῇ Σχολῇ τοῦ ἡμετέρου ἐνταῦθα Πανεπιστημίου ἐπί σειράν ἐτῶν τό καλόν ἀγωνιζὀμενος ἀγῶνα ἐν τῷ συστηματικῷ κλάδῳ τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας Καθηγητής κ. Ἰ. Καρμίρης, ἀπό τῆς ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἐν τῷ Βατικανῷ Συνόδου, σπουδαίως παρακολουθήσας καί ἐμβριθῶς μελετήσας τά ἐπίσημα πρακτικά ταύτης, ἐδημοσίευσε σειράν ἄρθρων ἐν τῷ ἐπισήμῳ παρ' ἡμῖν ἐκλησιαστικῷ περιοδικῷ τῆς «Ἐκκλησίας» καί διετύπωσεν ἐν συντόμῳ κρίσεις αὐτοῦ ἐπί τῶν πεπραγμένων καί τῶν ἀποφάσεων τῆς ἐν λόγῳ Συνόδου.

Μελετήσαντες ἐπισταμένως περίληψιν τῶν πρακτικῶν τῆς Β΄ Βατικανείου Συνόδου ταύτης, ὡς ἐδημοσίευσεν ἐν τῷ ὑπ' ἀριθ. 41/64 φύλλῳ τοῦ περιοδικοῦ τούτου ὁ εἰρημένος Καθηγητής, ἐπεστήσαμεν τήν προσοχήν μας ἐπί τοῦ διά μακρῶν καί ἐν τῇ τελευταίᾳ συνεδρίᾳ συζητηθέντος σπουδαιοτάτου καί διά τήν ἡμετέραν Ἐκκλησίαν θέματος τῆς ἐσωτερικῆς καί ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς. Ἀνεπτύχθησαν ἐπί τούτου σοφαί θεωρίαι καί παρατηρήσεις παρά τῶν συνέδρων, ἀφθόνως καί ἐπικαίρως χρησιμοποιησάντων γραφικά χωρία, ἀναφερόμενα εἰς τάς ὑποχρεώσεις τῆς Ἐκκλησίας, πρός διδασκαλίαν τῆς πίστεως πρός τε τούς ἀπίστους ἤ εἰδωλολάτρας, ἀλλά καί πρός τούς εἰς Χριστόν ἐν γένει πιστεύσαντας.

Ἐπικαίρως διερευνήσαντες τά ἐκ τῆς ἁγίας Γραφῆς χωρία ταῦτα, εὕρομεν, ὅτι ἕν καί δή τό σπουδαιότερον τῶν καθηκόντων καί ἔργων ἑκάστης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι βεβαίως τό κήρυγμα τῆς πίστεως καί ἡ ἐξάσκησις τῶν ἐμπιστευθέντων αὐτῇ χριστιανῶν εἰς τήν δι' ἔργων ἀγαθῶν ὁμολογίαν τῆς πίστεως ταύτης.

Καί ἡ μέν ἀπαράβατος ὑποχρέωσις τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας πρός ἄσκησιν τῆς ἐσωτερικῆς ταύτης ἀποστολῆς, ἀφοῦ καί ἐν τῷ Μωσαϊκῷ ἔτι Νόμῳ ὁ θεσμός τῶν προσηλύτων ὡς ὑποχρέωσις ἱερά διαγράφεται (Ματθ. 23, 15), κυρίως ὡς ἐντολή τοῦ Κυρίου οὐ μόνον πρός τά διδακτικά ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιβάλλεται διά τῆς μετά τήν ἀνάστασιν ἐντολῆς τοῦ Κυρίου πρός τούς Ἀποστόλους Του καί δι' αὐτῶν πρός τούς διαδόχους αὐτῶν, ἀλλά καί πρός πάντα χριστιανόν, ὑποχρεούμενον νά στηρίζῃ τό κατά δύναμιν ἐν τῇ πίστει τούς οἰκείους τῆς πίστεως. «Πορευθέντες εἰς τόν κόσμον ἅπαντα, κηρύξατε τό Εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει»(Μάρκ. 16, 15), διότι πρόκειται περί τῆς αἰωνίου σωτηρίας ἑκάστου πιστοῦ. Ἐν συνεχείᾳ λέγει ὁ Κύριος «ὁ πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ὁ δέ ἀπιστήσας κατακριθήσεται», ἀλλά καί τό «οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν, ἀλλ' ὁ ποιῶν τό θέλημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 7, 21).

Οἴκοθεν δ' ἐννοεῖται, ὅτι τό ἱερόν καθῆκον τῆς Ἱεραποστολῆς ταύτης δέν περιορίζεται μεταξύ τῶν πιστῶν, ἀλλ' ὑποχρεοῖ τούτους νά ἐπεκτείνωσι τοῦτο καί μεταξύ τῶν ἀπίστων καί εἰδολολατρῶν, ἵνα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ τρέχῃ καί δαξάζηται κηρυττόμενος ἐπί τῶν δωμάτων.

Καί ταῦτα μέν ὀρθῶς καί ἐπακριβῶς περιγράφονται ἐν τῇ Βατικανείῳ ἀποφάσει. Δι' ἡμᾶς δέ ἀναζητέον ἤδη πῶς ἀνά τούς διαρρεύσαντας ἀπό τῆς πρωτογόνου Ἐκκλησίας μέχρις σήμερον αἰῶνας ἐφηρμόσθησαν αἱ ἀρχαί αὗται ἐν τῇ Ρωμαιοκαθολικῇ Ἐκκλησίᾳ κυρίως.

Ἐκ τῆς μελέτης τῆς σχετικῆς ἱσορίας βλέπομεν μετά μεγάλης θλίψεως, ὅτι ἡ ἐκτός τῶν ὁρίων αὐτῆς Ἱεραποστολική δρᾶσις τῆς Ἐκκλησίας ταύτης πολύ ἀπέχει ἐκ τοῦ πνεύματος τῆς διαγραφομένης μέν ὀρθῶς, ἀλλά ἐν τῇ πράξει ἄλλα ἐλατήρια καί μέσα ὑποννοούσης.

Ἡ τοιαύτη Ἱεραποστολική δρᾶσις, καθ' ὑπόδειξιν πρός τούς ἱεροκήρυκας αὐτῆς, εὐθύς ἐξ ἀρχῆς ἐναντίον τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας ἐστράφη, διότι ἡΔυτική ὀφρύς, ὡς ἐχαρακτηρίσθη ἡ πρός τήν ὈρθόδοξονἘκκλησίαν πολιτική τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, ἐπιφθόνως ἀπέβλεψε πρός τάς προόδους καί τά κατορθώματα τῆςἘκκλησίας ἡμῶν καί ἐν παντί καί πάντοτε τήν ταπείνωσιν καί τόν ἐξευτελισμόν αὐτῆς ἐπεδίωκε καί τήν ὑποταγήν αὐτῆς εἰς τόν Pontifex Maximum διά τε θρησκευτικῶν καί πολιτικῶν μηχανορραφιῶν.

Εἰς τοιοῦτον δέ σημεῖον ἀνήγαγε τήν διά τῶν ἱεραποστολῶν τό πρῶτον, καί εἶτα δι' ἀναμίξεως αὐτῆς εἰς τήν ἐναντίον τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνοβυζαντινοῦ Κράτους πολιτικήν, ὥστε μυρίων ταραχῶν καί ὀλεθρίων συμφορῶν ἐγένετο πρόξενος εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἐκείνην, ἥτις διά τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως, διά τῶν πνευματοφόρων πατέρων, διά τῶν ἀδιαλείπτων ἀγώνων ἐναντίον ποικιλομόρφων αἱρέσεων καί ἐπιθέσεων βαρβαρικῶν ἐχθρῶν, οὐ μόνον τήν Ὀρθόδοξον πίστιν ἐτήρει καί διεκράτει, άλλά καί ἐπεξέτεινε καρποφόρως τήν ἱεραποστολικήν αὐτῆς δρᾶσιν καί εἰς τά ἀλλεπάλληλα κύματα τῶν κατ' αὐτῆς ἐπελθόντων ἐπιδρομέων, ἀλλά καί μετέδωκεν δι' αύτῆς εἰς ταῦτα τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ καί ἀπέτρεψε τήν ἐκβαρβάρωσιν τοῦ Δυτικοῦ Κοσμου ἐκ τῆς λαίλαπος τῆς καταστροφῆς.

Ἀλλ' ἐνῷ θά ἀνέμενέ τις εἰλικρινῇ συντονισμόν ἐν τῷ θεοφιλεῖ τούτῳ ἀγῶνι ἐκ μέρους τῆς Δυτικορωμαϊκῆς Ἐκκλησίας, μετά διακίας θλίψεως καί ἀγανακτήσεως ἀναπολεῖ ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν καί τό Χριστεπώνυμον Ἔθνος τάς θεοστυγεῖς μηχανορραφίας εἰς τάς νεοπαγεῖς Ἐκκλησίας, τόν καρπόν τοῦτον μόχθον καί ἀργαλέων εὐσεβῶν προσπαθειῶν, πρός ἅς εἶχεν τότε καί ἀντιπάλαιεν ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν ἐκ τῶν συστηματικῶς ὑπονομευόντων ἱεραποστόλων πάσης φύσεως, οἵτινες ἐφεῦρον, ὡς μέσον πρόσφορον καταπολεμήσεως, ὡς μή ὤφελε, τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας δι'αὐτῆς ταύτης τῆς ἀποκληθείσης ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς, τήν ὁποίαν τόσον οἱ σύνεδροι κατά τάς ἡμέρας τῆς Βατικανείου Συνόδου ἐνεκωμίασαν.

Θά ἀπετέλει ὅμως μακρηγορίαν, ἄν ἠθέλομεν ἐπεκταθῇ εἰς τήν ἀνά τοῦς αἰῶνας ἀντιχριστιανικήν δρᾶσιν τῆς σήμερον ἐν τῇ Βατικανείῳ Συνόδῳ έγκωμιαζομένης ἱεραποστολικῆς δράσεως τῆς Ἐκκλησίας ταύτης. Τά στενά ὅρια τοῦ παρόντος δέν ἐπιτρέπουν ἡμῖν νά ἐπεκταθῶμεν καί ἀναξέσωμεν βαθείας καί τοῦτ' αὐτό θανατηφόρους πληγάς, ἅς ἐδέχθη καί ὑπέμεινεν, καί ἔτι δέχεται καί ὑπομένει, ἡ Ἐκκλησία καί τό Ἔθνος ἡμῶν ἐκ τῆς διαφημιζομένης παρ' αὐτῶν καθ' ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων δράσεως τῶν ἤδη συστηματοποιημένων ἱεραποστολῶν.

Πῶς θά δυνηθῶμεν ὅμως νά ἀποσιωπήσωμεν τάς κατά τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἔθνους ἡμῶν ὑπό τῶν τοιούτων ἱεραποστόλων ὑποκινηθεισῶν θανατηφόρων ἐνεργειῶν τῶν περιφήμων σταυροφοριῶν, ὧν ἀποτέλεσμα, θρήνων πολλῶν ἄξιον, ἡ σοβαρά ἐξασθένισις τῆς περιφήμου μέν δι' ἡμᾶς, καταφρονητικῶς δἐ ἀναφερομένης παρά τῶν ἀντιπάλων, Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας καί τῶν ἐκ ταύτης ἐπί πεντακόσια ἤδη ἔτη ἀνυποίστων καί ἀνυποστάτων δεινῶν ἐκ τῆς βαρβάρου Τουρκικῆς κατακτήσεως τῆς πατρίδος ἡμῶν. Τό χείριστον ὅμως δι' ἡμᾶς εἶναι, ὅτι «πληγήν ἐπί πληγῆς καί ἄλγος ἐπί ἄλγους» προσέθηκαν οἱ ἱεραπόστολοι οὗτοι, ἐν ἀντιχριστιανικῇ συνειδήσει καί ἐν συνεργασίᾳ δυστυχῶς μετ' ἀρνησιθρήσκων καί προδοτῶν, ἐπ' ἐσχάτων μάλιστα, πρός τήν διά διαιρέσως ἐπιδιωκομένην καταστροφήν τῆς ἡμετέρας Ὀρθοδοξίας. Φανεραί καί θρασεῖαι, ἀφιλάφελφοι καί ἀντιχριστιανικαί αἱ δραστηριότηται τῶν λεγομένων ἱεραποστολῶν τῆς Ρωμαϊκῆς ταύτης Ἐκκλησίας. Πλῆθος προπαγανδιστῶν ἐξαπελύθη ἀνά τήν Ὀρθόδοξον ἡμῶν χώραν, ἐλευθέρως καί πεισμόνως ἐπί ἔτη πολλά ἐργαζομένων πρός τελειωτικήν, ὡς φαντάζονται, ὑποδούλωσιν αὐτῆς εἰς τήν κοσμοκρατορίαν τῶν διαδόχων τοῦ κορυφαίου τῶν Ἀποστόλων.

Ὁ ἀκραιφνής Ὀρθόδοξος καί θεοφιλής τῆς Ὀρθοδοξίας ἀγωνιστής καθηγητής κ. Ἰω. Καρμίρης, ὁρμώμενος ἐκ τῶν ἀποφάσεων τῆς Βατικανείου Συνόδου περί τῶν ἱεραποστολῶν τῆς Ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας, λίαν μετριοφρόνως καί μετά τῆς διακρινούσης αὐτόν ἐπιστημονικῆς σοβαρότητος, περιγράφει τό ἔργον αὐτῶν ὡς ἑξῆς: «Καί ἐνῷ ἱστάμεθα ἐν σεβασμῷ πρός τά ἱερά ἐκεῖνα πρόσωπα τῶν ἱεραποστόλων τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, τά ὁποῖα ἐπ' ἐσχάτων ἦραν ἐν εὐσεβείᾳ καί αὐταπαρνήσει τόν σταυρόν αὐτῶν καί ἐν κινδύνοις προφανέσιν έν ἐρήμοις καί ἐν νοσηροῖς τόποις ἐπετέλεσαν εὐσυνειδήτως τό ἱεραποστολικόν αὐτῶν ἔργον καί πρώτη ἡ ἡμετέρα Ἐκκλησία δέν διαστάζει νά ὑποκλιθῇ μέ θαυμασμόν ἐνώπιον τῶν τετιμημένων τούτων κηρύκων τοῦ εὐαγγελίου τῆς χάριτος καί νά κατατάσσῃ αὐτούς ἀληθῶς μεταξύ τῶν ἱερομαρτύρων, στρέφει ὅμως τά ὄμματα αύτῆς καί ἀναλογίζεται, ὁποία θά ἦτο ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἐν ἀγάπῃ καί ἐν εἰρηνικῇ συνεργασίᾳ μετά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, ἄν μή ὑπῆρχον τά περιώνυμα τάγματα τῶν καθ' ἡμῶν ἰδιαιτέρως ἀντιχριστιανικῶς καί ἀφιλαδέλφως δρώντων ἱεραποστολικῶν ταγμάτων, τῶν ὁποίων ἡ κατά τῆς ἡμετέρος Ἐκκλησίας φανατική καταφορά οὐδένα φραγμόν γνωρίζει καί ὁ ἀνίερος φανατισμός ἀκορέστως σύν τῷ χρόνῳ αὐξάνει καί κορυφοῦται».

Τούς Ὀρθοδόξους ἡμᾶς δέν συγκινοῦν οὔτε ἐνδιαφέρουν αἱ ὑπερφύαλοι ἀξιώσεις τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, δι' ἅς ναρκισσεύονται οἱ χριστιανοί των. Μᾶς ἐνδιαφέρουν ὅμως καί μᾶς πληροῦν βαθυτάτης λύπης αἱ ἔκνομοι καί ὀλέθριοι διά τήν χριστιανικήν ἐν γένει πίστιν, ἐπίψογοι καί ἐπ' ἐσχάτων μάλιστα εὐρύτατα λυσσωδῶς ἐπεκταινόμεναι, ὄχι μόνον κατά τῶν Ὀρθοδόξων ἡμῶν, ἀλλά κατά πάσης τῆς καθ' ὅλου Ὀρθοδοξίας, ἀνίεροι ἐπιθέσεις καί μηχανορραφίαι πρός ὑποταγήν τῶν πάντων ὑπό ἐξουσίαν, σεβαστήν μέν ὡς ἀρχιερέως τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ' ἐπιζητοῦντος διά παντός θεμιτοῦ καί ἀθεμίτου μέσου ὑποταγήν τῆς συνειδήσεως τῶν ἀντιφρονούντων καί ὑποταγήν εἰς ἑτερόδοξον θρησκευτικοπολιτικόν κράτος.

Εἴμεθα δέ διατεθειμένοι νά ρίψωμεν εἰς λήθην τά ὅσα ἀνά τούς διαρρεύσαντας αἰῶνας κακά, τάς ἀνηκούστους συμφοράς, ἅς προεκάλεσαν εἰς ἡμᾶς τά ἀσυνείδητα ὄργανα τῶν καθ' ἡμῶν καταφορῶν, ὅσα ὑπονόμευσαν μέν τήν ἐν Χριστῷ εἰρήνην καί ἡσυχίαν ἡμῶν, ἀλλά καί συνετέλεσαν εἰς τήν καταστροφήν τῆς πολιτικῆς ἡμῶν ὑποστάσεως καί παρέδωσαν ἡμᾶς εἰς βαρβάρους κατακτητάς.

Οἱ ἀμερολήπτως μελετῶντες τήν πολυσέλιδον ταύτην ἱστορίαν τοῦ Ἔθνους καί τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν, δέν ἀμφιβάλλομεν, ὅτι συμπαθῶς θά κρίνωσι τήν ὑπομονήν ἡμῶν πρό τῶν τόσων ἐκτραχηλισμῶν ἀδελφῶν ἡμῶν ἐν Χριστῷ, οὕς θά ἔδει νά εἴχομεν σταθερούς συμμάχους ἐναντίον τῶν ἀγώνων καί διωγμῶν τοῦ ἀπίστου κόσμου.

Ἀλλ' ἡ δρᾶσις τῶν ψευδαδελφῶν τούτων ἐξακολουθεῖ δυστυχῶς, καί δέν ὑπάρχει ἐλπίς νά καταπαύσῃ, διότι ἀνιέρως φαντάζονται, ὅτι προσφέρουσι λατρείαν τῷ Θεῷ, ἐνῶ ἐπλήρωσαν τήν χώραν ἡμῶν ἀνιέρων Ναῶν τῆς Οὐνίας καί τῆς αἱρέσεως, καί φιλανθρωπικῶν δῆθεν ἱδρυμάτων καί ἔστησαν κάθε εἴδους παγίδας πρός ἄγραν συνειδήσεων, αἵτινες τήν σωτηρίαν αὐτῶν ἐπιζητοῦσιν ἐν τῇ ἐμμονῇ εἰς τά Ὀρθόδοξα δόγματα καί τάς ἐθνικάς των παραδόσεις, καί ἵνα ἐφαρμόσωσι ἐν αὐτοῖς τά ὅσα κατώρθωσαν, καταπνίξαντες τόν ἀκμαιότατον Ἑλληνισμόν καί τήν Ὀρθόδοξον πίστιν ἐν τῇ ἱστορικῶς πλέον μνημονευομένῃ Μεγάλῃ Ἑλλάδι.

Ὦ Κύριε, τίς ρύσεται ἡμᾶς ἀπό τοιούτων φιλαδέλφων!  Ἐπικάμφθητι ἐπί ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν, καί ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό παντός πράγματος ἐν σκότει διαπορευομένου καί εἰς ἀγγέλους τοῦ φωτός μεταμορφωμένους πράκτορας καί πραογωγούς σκοτίων σκοπῶν καί καταχθονίων ἐπιδιώξεων.

Ἀλλ' ἔρχονται πρός ἡμᾶς οἱ λεγόμενοι Ἱεραπόστολοι οὗτοι, διαφημίζοντες ἑαυτούς ὡς κεκτημένους σοφίαν τοῦ κόσμου, ὡς ἐμβαθύνοντας εἰς τήν μελέτην καί κατάληψιν τῆς θείας διδασκαλίας, καί θέλοντας διά τῶν τοιούτων νά καταπλήξωσι τόν ἀφελῆ κόσμον ἡμῶν καί ὡς μαγνῆται ἰσχυροί νά ἑλκύσωσιν αὐτόν καί ὑποτάξωσιν. Ἡμεῖς ὅμως, ἔχοντες ἀνά χεῖρας τήν πρός Κορινθίους πρώτην ἐπιστολήν τοῦ θείου Ἀποστόλου καί φωτιστοῦ ἡμῶν Παύλου (Α' Κορινθ. 13, 1-4), δυνάμεθα νά ἐλέγξωμεν αὐτούς καί νά ἀπαλλαγῶμεν ἅπαξ διά παντός τῶν ἐνοχλήσεων αὐτῶν  λέγοντες, ἀφοῦ ἀπεδείξαμεν ἀνωτέρω, ὅτι δέν ἔχουν οἱ τοιοῦτοι θηρευταί ψυχῶν τήν κατά Θεόν γνησίαν καί ἀφιλοκερδῆ ἀγάπην, τότε εἶναι γυμνοί οἱουδήποτε χαρίσματος καί ούδέν μέν ὠφελοῦνται αὐτοί, ούδεμίαν δέ ὠφέλειαν δύνανται ἑπομένως νά μεταδώσουν εἰς τούς παρ'  αὐτῶν κατηχουμένους, πλήν βλάβης καί ψυχικοῦ ὀλέθρου.

Ἰδού οἱ λόγοι τοῦ Ἀποστόλου: «Καί ἔτι καθ' ὑπερβολήν ὁδόν ὑμῖν δείκνυμι. Ἐάν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καί τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δέ μή ἔχω, γέγονα χαλκός ἠχῶν ἤ κύμβαλον ἀλαλάζον. Καί ἐάν ἔχω προφητείαν καί εἰδῶ τά μυστήρια πάντα καί πᾶσαν τήν γνῶσιν, καί ἐάν ἔχω πᾶσαν τήν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δέ μή ἔχω, ούδέν εἰμι. Καί ἐάν ψωμίσω πάντα τά ὑπάρχοντά μου, καί ἐάν παραδῶ τό σῶμά μου, ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέν ὠφελοῦμαι».

Καί πολλαχοῦ μέν τῆς Καινῆς Διαθήκης ἀποδοκιμάζονται καί κατακρίνονται οἱ Ἱεραπόστολοι οὗτοι, ὡς ἔχομεν ἀναγράψει εἰς πολλά σημεῖα τοῦ ἀνά χεῖρας πονήματος τούτου τά γραφόμενα τῶν Ἀποστόλων, ἐξόχως ὅμως τά ὑπ'  Αὐτοῦ τοῦ Κυρίου λεχθέντα περί τῶν ψευδοπροφητῶν, ἀλλά νομίζομεν, ὅτι θά ἦτο παράλειψις ἀσυγχώρητος δι' ἡμᾶς, ἐάν δέν ἠθέλομεν ἀναφέρει τάς σχετικάς κρίσεις ἤ τόν ἰδιαίτερον χαρακτηρισμόν αὐτῶν ὡς Σατανᾶ ἐκ μέρους τοῦ θείου Ἀποστόλου καί φωτιστοῦ ἡμῶν Παύλου, ὅστις, ἐφιστῶν τήν προσοχήν τῶν Ρωμαίων Χριστιανῶν νά ἀποφεύγουσι τούς ψευδοδιδασκάλους τούτους, γράφει τά ἑξῆς:

«Παρακαλῶ δέ ὑμᾶς, ἀδελφοί, σκοπεῖν τούς τάς διχοστασίας καί τά σκάνδαλα παρά τήν διδαχήν ἥν ἡμεῖς ἐμάθατε, ποιοῦντας, καί ἐκκλίνετε ἀπ' αὐτῶν οἱ γάρ τοιοῦτοι τῷ Κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ οὐ δουλεύουσιν, ἀλλά τῇ ἑαυτῶν κοιλίᾳ, καί διά τῆς χρηστολογίας καί εὐλογίας ἐξαπατῶσι τάς καρδίας τῶν ἀκάκων· ἡ γάρ ὑμῶν ὑπακοή εἰς πάντας ἀφίκετο. Χαίρω οὖν τό ἐφ' ὑμῖν· θέλω δέ ὑμᾶς σοφούς μέν εἶναι εἰς το ἀγαθόν, ἀκεραίους δέ εἰς τό κακόν. Ὁ δέ Θεός τῆς εἰρήνης συντρίψει τόν σατανᾶν ὑπό τούς πόδας ὑμῶν ἐν τάχει» (Ρωμ.16, 17-20).