Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ εἶναι ὄντως ἕνα ὁμολογιακό κείμενο, ἕνα θά λέγαμε συμβολικό μνημεῖο, πού δείχνει ξεκάθαρα πῶς, μόλις λίγα χρόνια πρίν, οἱ σεβάσμιοι Ἁγιορεῖτες Πατέρες μας, ἀντιμετώπιζαν μέ ὅλη τήν συναίσθηση τῆς εὐθύνης, τά ἐπικίνδυνα ἀνοίγματα τοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου καί τῶν σύν αὐτῷ, στήν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ.

Ἄς εὐχηθοῦμε ὀ Θεῖος Δομήτωρ τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, διά τῶν πρεσβειῶν τῆς Ἐφόρου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Κυρίας Θεοτόκου, καί διά τῶν εὐχῶν τῶν ἐν Ἄθῳ Ἁγίων Πατέρων, νά χαρίζῃ στήν στρατευομένη μας Ἐκκλησία νέους ὁμολογητάς καί γνησίους ζηλωτάς τῆς ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, οἱ ὁποῖοι διά τῆς ὑπακοῆς των εἰς τά  κελεύσματα τῶν Θείων Πατέρων, καί διά τοῦ φραγγελίου τοῦ ζωντανοῦ τους λόγου, θά πολεμήσουν στίς χαλεπές ἡμέρες πού ζοῦμε τήν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τήν πλάνη τοῦ θρησκευτικοῦ λεγομένου συγκρητισμοῦ

.

 

H IΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΣ

ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΑΘΩ

Ἐν Καρυαῖς Ἁγίου Ὄρους, 17 Ἀπριλίου 1971

Ἀριθμ. Πρωτ. 56/Κ

Τῷ

Παναγιωτάτῳ, Θειοτάτῳ καί Οἰκουμενικῷ

Πατριάρχῃ Κυρίῳ Κυρίῳ Ἀθηναγόρᾳ,

Τῷ Πανσεβάστῳ ἡμῖν Πατρί καί Δεσπότῃ

Εἰς Κωνσταντινούπολιν

 

 

Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Περί τά τέλη τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, ἥτις ὡς φωταυγής καί ἁγνιστική περίοδος ἐβιώθη μεθ' ὅλων τῶν εὐεργετικῶν ἐνεργημάτων αὐτῆς καί ὅτε τό στάδιον τῶν ἱερῶν Ἀγώνων  παρεχώρει τήν θέσιν του εἰς τήν περιοχήν τῆς ἱερᾶς κατανύξεως, ἐπί τοῖς σεπτοῖς τοῦ Κυρίου Πάθεσιν, ἵνα διαθέσωμεν τάς καρδίας ἡμῶν πρός ἀξίαν προσκύνησιν τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως Τοῦ «πολυστεφάνου βασιλέως» Κυρίου Ἰησοῦ, δι' ἧς «τά πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια», ἡ καθ'  ἡμᾶς Ἱ. Κοινότης συνεζήτησε καί ἐξήτασε θέματα τινά, σχέσιν ἔχοντα μέ τήν παροῦσαν κατάστασιν τῆς ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί συγκεκριμένως διηρεύνησε τήν σημασίαν, τό περιεχόμενον καί τάς προκυπτούσας ἐπιπτώσεις, ἅς πέπρωται νά ἔχουν, τόσον αἱ ἀπό ἱκανοῦ χρόνου διεκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρος, ἐν ταῖς σχέσεσι μετά τῶν ἑτεροδόξων καί δή τοῦ παπισμοῦ, ἐνέργειαι τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος, ὅσον καί ἡ συνέντευξις Αὐτῆς πρός ἀντιπρόσωπον τῆς ἐν Θεσσαλονίκῃ ἐκδιδομένης ἐφημερίδος «Ἑλληνικός Βορρᾶς», δημοσιευθείσης ἐν τῷ φύλλῳ τῆς 23.3.1971.

Καί ἐξ ἀφορμῆς τῆς διονυχιστικῆς περί τά θέματα ταῦτα ἐρεύνης, ἐστρέψαμεν καί καρδίαν καί νοῦν πρός τήν Μεγάλην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, πρός τόν μαρτυρικόν Πατριάρχην «τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί τήν περί Αὐτόν Ἱεράν Σύνοδον καί «ἐμνήσθημεν ἡμερῶν ἀρχαίων», ἀναπολήσαντες τάς διαφόρους ἱστορικάς φάσεις τοῦ ἐνδόξου παρελθόντος, τούς ἀγῶνας τῶν Ἁγίων Πατέρων πρός διαφύλαξιν καί ἐξάπλωσιν τῆς θειοτάτης Ὀρθοδοξίας, τήν χύσιν τόσων αἱμάτων ἐν τῇ Βασιλίδι τῶν Πόλεων, ἵνα ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις διατηρηθῇ ἄμωμος καί ἀλώβητος ἐκ τῶν ποικίλων κοσμικῶν ρευμάτων, ἐν ὧ χρόνῳ πολυάνθρωποι Τοπικαί Ἐκκλησίαι «πορεύονται ἐν τοῖς ὁδοῖς τῆς πλάνης ὑπό τοῦ βυθίου δράκοντος». Καί ἐδώσαμεν δόξαν τῷ ἐν Τριάδι ὑμνουμένῳ Θεῷ διά τήν τοιαύτην χάριν, θερμῶς παρακαλέσαντες, ὅπως ἡ ἁγία Ἐκκλησία Του διαμείνῃ καί κατά τό ἀνθρώπινον αὐτῆς μέρος ἄτρωτος, «μή ἔχουσα σπίλον ἤ ρυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων, ἀλλ' ἵνα ἦ ἁγία καί ἄμωμος» εἰς αἰῶνας αἰώνων.

Καί ἤδη, Παναγιώτατε, ἐπανερχόμενοι εἰς σχετικάς προγενεστέρας ἐπιστολάς μας, δι' ὧν ἐγνωρίζαμεν τῇ Μ. Μητρί Ἐκκλησίᾳ τόν εἰς εὐρεῖαν κλίμακα σκανδαλισμόν τῶν ἐν Ἄθῳ Πατέρων καί τήν διακοπήν ἐκ τούτου τοῦ μνημοσύνου τοῦ Ὑμετέρου Ὀνόματος ἐν πλείστοις Ἱεροῖς Σκηνώμασιν, _ ἐκτός τῶν σχισματικῶν τάσεων, αἵτινες παρατηροῦνται μεταξύ τοῦ πληρώματος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας _ἄς ἐπιτραπῇ ἡμῖν ἵνα, ἑρμηνεύοντες καί τό κοινόν σχεδόν αἴσθημα, ἐκφράσωμεν τάς ἀνησυχίας μας, ἅς γεννᾷ ἡ μνησθεῖσα συνέντευξις Ὑμῶν, _ ἥτις ἀνανεώνει συμπυκνοῦσα τάς ἰδίας στερεοτύπως ἐπαναληφθείσας δηλώσεις Σας _καί νά ἐρωτήσωμεν εὐλαβῶς, ποῦ, ἐπί τέλους, ὁδηγεῖται ἡ Ὁλκάς τῆς Ἐκκλησίας, δεδομένου ὅτι,  εἰς τήν ἐν λόγῳ συνέντευξιν, διατυποῦνται ἀπόψεις ἥκιστα γνωσταί εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν καί τήν Θεολογίαν τῶν Ἁγίων Πατέρων, καθ' ὅσον τοὐλάχιστον γνωρίζομεν. Διότι, ἐνῷ παλαιότερον ἐγένετο ἐφ' Ὑμῶν λόγος πολύς περί Ἑνώσεως καί Ἑνότητος, ἤδη αὗται ἐμφανίζονται ὡς ὑφιστάμεναι, ἡ μέν πρώτη διά τῆς ἀνέκαθεν, ἀπό τῆς ἀποστολικῆς ἱδρύσεως τῶν Ἐκκλησιῶν διοικητικῆς ἀνεξαρτησίας των, ἡ δέ Δευτέρα, «διότι εἴμεθα ἡνωμένοι ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ». Ἀλλά, Παναγιώτατε, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐμφαινομένου λεκτικοῦ παιγνίου, διά τῆς διακρίσεως ταυτοσήμων λέξεων, τυγχάνει τοῖς πᾶσι γνωστόν, ὅτι ἡ  μέν «Ἕνωσις» διεσπάσθη διά τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Παπικοῦ πρωτείου καί ἀργότερον τοῦ Ἀλαθήτου, ἅτινα ἀποτελοῦν καί τά βασικώτερα ἐμπόδια «ἀποκαταστάσεως τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων», ἡ δέ «Ἑνότης» ὡσαύτως, ἐξοβελίσθη διά τῆς προσθήκης ἐν τῷ Συμβόλῳ καί διά τῶν λοιπῶν λατινικῶν καινοτομιῶν, μή ἐξαρκούσης πρός τοῦτο τῆς κοινῆς πίστεως ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ἀλλ' οὔτε καί ἡ συνάντησις ἡμῶν ἐν πολλοῖς σημείοις τῶν πιστευομένων, ἐφ' ὅσον ἡ κατά Ρώμην Ἐκκλησία ἀπέκοψεν ἑαυτήν ἀπό τοῦ Σώματος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ὡς δέ ἐν Γράμματι τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ἀναφέρεται πρός τήν Ὑμετέραν Παναγιότητα, «Ἕν σῶμά ἐστιν ἡ Καθολική Ἐκκλησία. Ἕν πνεῦμα. Ἡ δέ τοῦ «αὐτοκεφάλου» ἔννοια ἐν μόνῃ περιώρισται τῇ τῶν διοικητικῶν πραγμάτων διαχειρίσει. Ἡ ἐπί ζητήματος δογματικοῦ ὑπό Τοπικῆς Ἐκκλησίας μιᾶς κρίσις καί ἐπ' αὐτοῦ ἀπόφασις, καί δή ἐπί ἀθετήσει ὁρίων αἰωνίων, ἅ ἔθεντο οἱ Πατέρες, τοῦ αὐτοκεφάλου διαστρέβλωσίς ἐστι καί ἀπό τῆς τε ἀληθείας  καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐταξίας ἀπομάκρυνσιν συνίστησιν. Οὐκ ἐπιτρέπεται Ἐκκλησίᾳ Τοπικῇ, εἰ καί ἔστιν αὕτη ἡ οἱαοῦν, παρ'  ὅ παρέλαβε δογματίζειν καί ὅρια αἰώνια μεταίρειν. Τοῦτο πράξασα καί ἐπιμένουσα ὑπόδικος καθίσταται, ἀλλ'  οὐκ εἰς διδάσκαλον μεταποιεῖται. Διδάσκαλος γάρ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας οὐχ οἱ κενολόγως εἰσι θεολογοῦντες, ἀλλ' ἡ τῶν Ἀποστόλων Παράδοσις. Εἰ δέ ὁ τήν οἱανδήτινα γραπτήν ἤ ἄγραφον παράδοσιν ἀθετῶν ἀνάθεμά ἐστιν ἀπό τοῦ Χριστοῦ, τί ἄν εἴη ὁ τό μέσον μεταξύ αἱρέσεως καί Ὀρθοδοξίας, ταὐτόν εἰπεῖν πλάνης καί ἀληθείας, ἀφανίσας παντελῶς;» («Ἐκκλησία» 15 Αὐγούστου 1970).

Πῶς λοιπόν, Παναγιώτατε Πάτερ, παρέμειναν ἀλώβητοι ἥ τε Ἕνωσις καί ἡ Ἑνότης μεταξύ Ἐκκλησίας καί Παπισμοῦ, ὅταν τυγχάνουν γνωσταί αἱ πολυμερῶς καί πολυτρόπως καταδικασθεῖσαι καινοτομίαι τούτου; Ἤ πῶς δύναται νά ὑποστηριχθῇ ἱστορικῶς ὅτι «μέχρι τοῦ ἔτους 1054, ὁπότε ἐπῆλθε τό Σχίσμα, εἴχομεν πολλάς διαφοράς, ἐνίοτε σκληρῶς ἐκδηλουμένας, ἀλλ' ἤμεθα παγίως καί ἀδιαμφισβήτως ἡνωμένοι ἐπί τῶν κοινῶν Ἁγίων Μυστηρίων καί ἰδιαιτέρως ἐν τῷ κοινῷ Ποτηρίῳ τοῦ Αἵματος καί τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ», ὅταν πᾶς τις γινώσκῃ, ὅτι αἱ  «διαφοραί», δέν ἦσαν εἰμή μόνον προσπάθειαι ἐκ μέρους τῆς Ρώμης πρός ἐπιβολήν των, τῆς Ἐκκλησίας συμπάσης ἀντιδρώσης καί ὅτε πλέον ὁ οἶστρος τῶν καινοτομιῶν ἀπέβη ἀληθής νόσος,  ὡς ἦτο φυσικόν, ἀπεκόπη τό τμῆμα, ἵνα μή ὅλον τό Σῶμα μολυνθῇ; Πῶς δυνάμεθα νά ἰσχυρισθῶμεν, ὅτι τό «Σχίσμα μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως ἐπῆλθε τό ἔτος 1054 οὐχί κυρίως ἐκ λόγων δογματικῶν, ἀλλά διότι εἴχομεν παύσει νά ἀγαπώμεθα» καί «ὅτι τό Σχίσμα οὔτε ἐκηρύχθη οὔτε ἀπεπερατώθη ἐπισήμως ἀπό τήν Ρώμην καί ἀπό τήν Όρθόδοξον Ἀνατολικήν Ἐκκλησίαν», ὅταν αὐτή ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία βοᾷ περί τοῦ ἄντικρυς ἀντιθέτου, ὅτι καί ἐκκλησιαστικῶς διά τῶν ἀφορισμῶν ἐπισημοποιήθη καί ἐβιώθη ὑπό τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἐν ὅλῃ τῇ  Ὀρθοδοξίᾳ, ὡς ἀντίθεσις καί μῖσος πρός τάς αἱρετικάς διδασκαλίας τῆς Ρωμάνας  Ἐκκλησίας, καί συγγράμματα πνευματοφόρα συνεγράφησαν ὑπό Ἁγίων Πατέρων, στηλιτεύοντα τόν ἀδόκιμον Παπισμόν καί, ἵνα καταδειχθῇ, ὅτι τό χάσμα τῶν δογματικῶν διαφορῶν ὑπῆρξεν ἀγεφύρωτον, ἐπενειλημμέναι προσπάθειαι προσεγγίσεως Ἀνατολῆς καί Δύσεως, ἀπέβησαν ἄκαρποι, οὐχί διότι δέν ἠγάπα ἡ Ὀρθόδοξος Ἀνατολή τήν αἱρετικήν Δύσιν, ἀλλά διότι ἡ μέν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία οὐκ ἠδύνατο ἀρνήσασθαι ἑαυτήν καί κοινωνῆσαι ταῖς ἀντιθέοις πλάναις, ὁ δέ Παπισμός, «ὡς γάρ τῇ πλάνῃ ἄγαν ἀκρατῶς ὀλισθαίνων», οὐκ ἤθελεν ἰαθῆναι ἀπό τῆς νόσου ἐκείνης, ἥτις μόνον ὑπό τοῦ Θεοῦ θεραπεύεται, ὡς λέγουσιν οἱ ἅγιοι Πατέρες.

Κατόπιν τούτων, Παναγιώτατε, ποῖον νόημα δύναται νά ἔχῃ ἡ ἄρσις τῶν ἑκατέρωθεν ἀφορισμῶν, ὡς ἐάν ἀφ'  ἑνός ἐνδιέφερον τήν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν ὅλοι οἱ ἀφορισμοί τῶν δυστυχῶν αἱρετικῶν κατ' αὐτῆς καί ἀφ' ἑτέρου, ὡς νά ἀποκαθίστατο ἐν τῇ  Ὀρθοδοξίᾳ ὁ Παπισμός, μή αἰρομένων τῶν αἰτίων τοῦ Σχίσματος; Πῶς, λοιπόν, δυνάμεθα νά ἐρωτῶμεν σοβαρῶς «διατί δέν ἐπανερχόμεθα εἰς τήν πρό τοῦ 1054 ἐποχήν, ἤτοι εἰς τό Κοινόν Ἅγιον Ποτήριον», ὡς ἐάν μία ἐξωτερική πρᾶξις _ ἵνα μή εἴπωμεν καί μονομερής _ ἤρκει διά νά μεταβάλῃ, κατά τρόπον οἱονεί μαγικόν, τούς αἱρεσιώτας εἰς ὀρθοδόξους; Ἐάν τοῦτο ἦτο ἀρκετόν, ἵνα κοινωνήσωμεν ἐν τοῖς Μυστηρίοις, ὡς ἕν Σῶμα, διατί νά μή ἐφαρμόσωμεν τήν ἀρχήν ταύτην καί μέ ὅλας τάς μεταχαλκηδονίους αἱρετικάς ὁμάδας καί μέ αὐτόν ἀκόμη τόν Προτεσταντισμόν τῶν τετρακοσίων ἑκατομμυρίων, ἐφ' ὅσον οὔτε ἀφορισμοί, οἷοι οἱ ἀρθέντες, βαραίνουν τούτους, ἀλλά καί κοινή πίστις εἰς τόν Σωτῆρα Χριστόν μᾶς ἑνώνει; Τότε, Παναγιώτατε, πρός τί οἱ ἀγῶνες τῆς Ἐκκλησίας, ἵνα διαφυλαχθῇ ἡ  Ἀλήθεια μέχρις ἰῶτα καί κεραίας; Ἐάν ἦτο ἀρκετή ἡ ἀγάπη, πρός τί τά αἵματα καί αἱ θυσίαι καί αἱ ἀποφάνσεις κατά τῶν αἱρέσεων ὑπό Πατέρων ἁγίων καί ἀθλητῶν τῆς Πίστεως, οἵτινες, οὐδείς διανοεῖται εὖ ἔχων εἰς τάς φρένας, ὅτι δέν ἦσαν πλήρεις ἀγάπης καί πρός τόν Θεόν καί πρός τούς ἀνθρώπους; Καί ἄν ἡ ἁγιωτάτη καθ' Ἑλλάδα Ἐκκλησία, τοσοῦτον αὐστηρῶς ἐστηλίτευσε τήν ἁμαρτήσασαν ὁμόδοξον Ρωσικήν Ἐκκλησίαν, διά τήν  ἀντορθόδοξον ἀπόφασιν αὐτῆς, ὅπως περιορισμένως μεταδίδῃ τήν Θ. Εὐχαριστίαν τοῖς Λατίνοις γράψασα Ὑμῖν μεταξύ ἄλλων, «Ἔγνωμεν ἀληθῶς, ὅτι τά ἅγια οὐχ  ὡς  Ἅγια ἡ κατά Ρωσίαν Ἐκκλησία διεφύλαξε. «Τά Ἅγια τοῖς Ἁγίοις» διηνεκῶς κραυγάζουσα, ἔδωσε ταῦτα οἷς οὐκ ἔξεστι. Τήν μετάνοιαν καί πρός  τά κρείττω μεταστροφήν λόγους δείξασα κενούς, ἅ οὐκ ἔδει, τοῖς ούχ ἁπλῶς ἁμαρτωλοῖς, ἀλλά τοῖς ἐν ἀδικίᾳ τήν ἀλήθειαν κατέχουσι μετέδωκε», πῶς ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης, φρονεῖ ὄτι οὐδέν ἐμπόδιον ὑπάρχει διά τό Κοινόν Ἅγιον Ποτήριον μετά τοῦ Παπισμοῦ; Πῶς νά δεχθῶμεν ὡς ἀδελφήν Ἐκκλησίαν τήν ὑπό τῶν καινοτομιῶν καί τῆς ἑωσφορικῆς νόσου κακοποιηθεῖσαν διό καί ἠμαυρωμένην τέως «προκαθημένην τῆς ἀγάπης», ὅταν καί μικρά τις παρέκκλισις ἀπό τῆς Ἀποστολικῆς παραδόσεως τό ὅλον νοθεύει τῆς πίστεως; Ἰδού τί λέγει καί ὁ μέγας τῆς ἀγάπης κήρυξ  Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, εἰς τοῦ ὁποίου τόν Θρόνον κάθησθε, Παναγιώτατε· «Καθάπερ ἐν τοῖς βασιλικοῖς νομίσμασιν ὁ μικρόν τοῦ χαρακτῆρος περικόψας, ὅλον τό νόμισμα κίβδηλον εἰργάσατο· οὕτω καί ὁ τῆς ὑγιοῦς πίστεως καί τό βραχύτατον ἀνατρέψας, τῷ παντί λυμαίνεται, ἐπί τά χείρονα προϊών ἀπό τῆς ἀρχῆς». (Ε.Π. Μigne 61, 622).

Ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης συνέστησεν εἰς τήν καθ' ἡμᾶς Ἱ. Κοινότητα, ὅπως ἀνακοινοῦμεν Αὐτῇ τά ἐν τῷ Ἱ. ἡμῶν Τόπῳ συμβαίνοντα, διό καί ἐπανειλημμένως ἐπέστησε τήν προσοχήν Της ἐπί τῆς διαμορφωθείσης ἐν αὐτῷ θλιβερᾶς καταστάσεως, καθ' ἥν τό μέγιστον μέρος τῶν ἁγιορειτῶν Μοναχῶν ἀντιτίθεται σφόδρα εἰς τήν ἀπό ἐτῶν ἀκολουθουμένην γραμμήν ὑπό τῆς Μ. τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῶν θερμοτέρων, ταρασσόντων τάς καρδίας τῶν ἁπλουστέρων διά τοῦ μορμολυκείου τῆς αἱρέσεως. Καί οὕτω, εἰς τό ἀπό 45ετίας παλαιοημερολογητικόν καλούμενον σχίσμα, ἤδη προσετέθη καί ἕτερον, κινδυνευουσῶν τῶν Ἱ. ἡμῶν Μονῶν εἰς ἐρήμωσιν ἐκ Μοναχῶν, παρ' ὅτι αὗται διέκοψαν τήν διαμνημόνευσιν τοῦ σεπτοῦ Πατριαρχικοῦ Ὀνόματος ἐκ συγκαταβάσεως πρός τούς ἀσθενεστέρους. Μόλις δέ τώρα ἀποκαλύπτομεν εἰς τήν Ὑμετέραν Παναγιότητα, ὅτι τήν τελευταίαν στιγμήν ἀπεσοβήθη ὑφ' ἡμῶν παναγιορειτική δυναμική ἐκδήλωσις διαμαρτυρίας διά τήν μνημονευομένην ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, λόγῳ τῆς σιγῆς, ἥν ἐτήρησεν τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί παρά τήν δραματικήν ἔκκλησιν τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας πρός Ὑμᾶς: «Τοίνυν ἀπαραμυθήτω λύπῃ ἐπί τούτῳ συσχεθέντες Συνοδικῶς ἔγνωμεν μηδεῖν σιγᾶν. Ὁ ἐν ὥρᾳ κραυγῆς σιωπᾶν προαιρούμενος, Θεῷ ἀδόκιμος καί κατάρας ἐγδεῖν σιγᾶν. Οὐ μέντοι ἐθεωρήσαμεν ἑαυτούς ἀξίους Ἐκκλησίαν Θεοῦ τηλικαύτην κατακρῖναι, οὐδέ τῆς κοινωνίας ἀπορρῆξαι, εἰς τήν ἐπί τήν ὀρθήν καί πάλιν ὁδόν ἐλπίζοντες αὐτῶν ἐπιστροφήν».

Ἔχομεν δι' ἐλπίδος, ὅτι ἡ Μ. τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἀντιλαμβάνεται τήν ἰδιάζουσαν ψυχολογίαν τῶν Μοναχῶν καί τήν εὐαισθησίαν αὐτῶν εἰς τά τῆς πίστεως θέματα καί ὁ Ἱερός ἡμῶν Τόπος θά ἦτο εὐγνώμων ἐάν ἐπληροφορεῖτο, κατά τρόπον ἀντικειμενικόν καί σαφῆ, ποῖοι εἶναι οἱ ἐπιδιωκόμενοι σκοποί  διά τῶν ἀνωτέρω σκανδαλιζουσῶν τάς συνειδήσεις δηλώσεων Ὑμῶν, ὥστε νά ἠδυνάμεθα νά καθησυχάζωμεν τούς κατηγοροῦντας ἡμᾶς, ὡς δῆθεν συμφρονοῦντας εἰς τά πνέοντα οἰκουμενιστικά ρεύματα τῆς ἐποχῆς, δεδομένου ὅτι ἡ ἐπίκλησις ὑπό τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος τῆς διασωθείσης διά τοῦ φωνοληπτικοῦ μηχανήματος ὁμιλίας Αὐτῆς, κατά τόν ἐν Ἁγίῳ Ὄρει ἑορτασμόν τῆς χιλιετηρίδος αὐτοῦ, ούδένα, δυστυχῶς, πείθει σήμερον.

Ὅθεν, Παναγιώτατε Δέσποτα, ἱκετεύοντας Ὑμᾶς, διά τήν ἀγάπην τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου Ἰησοῦ, καί χάριν τῆς εἰρήνης καί τῆς ἑνότητος μεταξύ ὁμοπίστων καί ὁμοδόξων ἀδελφῶν, ὅπως ἔχωμεν τήν αἰτουμένην ἀπάντησιν καί διατελοῦμεν,

Μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ ἀσπαζόμενοι τήν ἁγίαν Ὑμῶν δεξιάν, καί ἐπικαλούμενοι τάς Πατρικάς Ὑμῶν εὐλογίας καί εὐχάς.

Ἅπαντες οἱ ἐν τῇ κοινῇ Συνάξει ἀντιπρόσωποι καί προϊστάμενοι τῶν εἴκοσι Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω .