ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛ. ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ Β.Ε.ΠΕΣ. τομ. 24, Εὐσεβίου (Ἱστορικοῦ τοῦ 4^ου αἰ.)

«Βίος τοῦ Βασιλέως Κωνσταντίνου» Βιβλ. Α. 28-32)

 

 

28.- Πρίν τήν μάχη ὁ Μ. Κωνσταντῖνος εἶχε ἀρχίσει προσευχές καί ἱκέτευε μέ θέρμη τόν Θεό, ὅταν συνέβη ἡ ἀκόλουθη θεοσημεία πού ἀργότερα ὁ ἴδιος ὁ βασιλεύς διηγήθηκε (στόν ἱστορικό Εὐσέβιο): Κατά τίς μεσημβρινές ὧρες τῆς ἡμέρας εἶδε μέ τά μάτια του στόν οὐρανό, πάνω ἀπό τόν ἥλιο, τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ φωτεινό, μέ τήν ἐπιγραφή «Τούτῳ νίκᾳ» (μέ αὐτό νά νικᾶς). Τό εἶδε δέ ὅλος ὁ στρατός καί ἐξεπλάγη καθώς καί ὁ βασιλεύς.

 

29.-Ὁ Μ. Κωνσταντῖνος ἀποροῦσε τί ἐσήμαινε αὐτό τό ὅραμα. Τήν νύχτα δέ τοῦ παρουσιάσθη ὁ Χριστός μέ τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ καί τοῦ ἔδωσε ἐντολή νά κάνη λάβαρο μέ τό σημεῖο αὐτό καί νά τό χρησιμοποιεῖ ὡς προστασία κατά τῶν ἐχθρῶν στήν μάχη.

 

30.- Ὅταν ὁ Μ. Κωνσταντῖνος ξύπνησε εἶπε στούς φίλους του αὐτό τό ὄνειρο καί μετά κάλεσε καλλιτέχνες νά κάνουν τό λάβαρο μέ χρυσό καί πολύτιμες πέτρες.

 

31. Εἶχε δέ τό λάβαρο τό ἑξῆς σχῆμα: Ἦταν ἕνα ὑψηλό δόρυ χρυσό μέ ἕνα ἐγκάρσιο κέρας πού σχημάτιζε σταυρό. Στό ἐπάνω ἄκρο εἶχε στεφάνι ἀπό πολύτιμες πέτρες ἔνθετες πάνω σέ χρυσό. Αὐτό ἦταν τό σύμβολο τῆς σωτηρίας. Ὑπῆρχαν ἀκόμη τά δύο ἀρχικά γράμματα του ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ ΧΡ.  Αὐτά τά γράμματα συνήθιζε νά φέρει ὁ βασιλεύς καί στό κράνος του τά ἑπόμενα χρόνια. Ἀπό δέ τό πλάγιο κέρας κρεμόταν ὕφασμα βασιλικό, κεντημένο μέ διάφορες πολύτιμες πέτρες που ἄστραφταν καί πού ἦταν κεντημένες μέ χρυσή κλωστή. Ἦταν δέ ἀνεκδιήγητη ἡ ὀμορφιά του γι' αὐτούς πού τό ἔβλεπαν. Τό ὄρθιο δόρυ ἦταν μακρύτερο. Ἔφερε δέ αὐτό τό λάβαρο καί τήν εἰκόνα τοῦ βασιλέως καί τῶν υἱῶν του μέχρι τό στέρνο ἀπό χρυσό. Αὐτό λοιπόν τό σωτήριον σημεῖον χρησιμοποιοῦσε παντοῦ ὁ βασιλεύς ὡς προστασία κατά πάσης ἐχθρικῆς δυνάμεως καί διέτασσε νά προηγοῦνται τῶν στρατευμάτων ὁμοιώματα αὐτοῦ.

 

32.- Λίγο καιρό μετά ἀπό τότε πού εἶδε τό ὅραμα τοῦ Σταυροῦ δέν τιμοῦσε πιά κανέναν ἄλλον Θεό, παρά αὐτόν πού τοῦ παρουσιάσθηκε καί προσκαλοῦσε τούς ἱερεῖς τοῦ Χριστοῦ νά τοῦ ἐξηγήσουν ποιός εἶναι αὐτός ὁ Θεός καί τί ἦταν τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Αὐτοί δέ τοῦ εἶπαν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Θεός, Υἱός τοῦ ἑνός Θεοῦ, τό δέ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ εἶναι σύμβολον ἀθανασίας καί τρόπαιο τῆς νίκης κατά τοῦ θανάτου πού πραγματοποίησε ὁ Χριστός ὅταν ἦλθε στή γῆ. Τοῦ ἐδίδαξαν τήν αἰτία τῆς σαρκώσεώς Του καί τοῦ ὅλου λυτρωτικοῦ Του ἔργου.

Αὐτός δέ (ὁ βασιλεύς) ἐμάθαινε αὐτούς τούς λόγους, διότι τοῦ εἶχε γίνει τό θαῦμα τῆς θεοσημείας τοῦ Σταυροῦ. Συνδυάζοντας δέ τό ὅραμα μέ τά λεγόμενα τῶν ἱερέων, στηριζόταν ἡ σκέψις του, ἀφοῦ εἶχε διδαχθῆ αὐτήν τήν γνῶσι τοῦ Θεοῦ διά τοῦ ὁράματος καί γι' αὐτό ζητοῦσε νά μαθητεύει στά ἱερά ἀναγνώσματα. Καί μάλιστα ἐκάλεσε τούς ἱερεῖς τοῦ Χριστοῦ νά εἶναι πάντα κοντά του καί τιμοῦσε τόν Θεό πού τοῦ εἶχε παρουσιασθῆ (τόν Χριστό) μέ τήν λατρεία πού τοῦ ἅρμοζε καί ἔχοντας πιά τήν ἐλπίδα του σ' Αὐτόν ἀπεσπάσθη ἀπό τήν ἀπειλή τοῦ τυραννικοῦ πυρός (τήν εἰδωλολατρία).

 

Μετάφρασις ἐκ τοῦ πρωτοτύπου (ἀρχ. Ἑλλην.)

ὑπό Εἰρήνης Οἰκονομίδου,

Πτυχ. Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν & Θεολογίας - Διπλ. Ξεναγοῦ.

 

Σημ.: Τό ἱστορικό γεγονός τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Σταυροῦ στόν Βασιλέα Κωνσταντῖνο ἔγινε τό 312 μ.Χ. (28^η Οκτωβρίου) πρίν τήν μάχη κατά τοῦ Μαγεντίου στά περίχωρα τῆς Ρώμης. Τό ἑπόμενο ἔτος 313 μ.Χ. ὁ Μ. Κωνσταντῖνος σταμάτησε τούς διωγμούς τῶν Χριστιανῶν καί τούς ἄφησε ἐλευθερία λατρείας μέ τό Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων (Μιλάνο).

Γι' αὐτό τό γεγονός τοῦτο εἶναι πολύ σημαντικό γιά τήν ἱστορία τῆς Εὐρώπης καί ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος.

Πάτμος 1989