Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (ΣΤ΄)

6. Ο Κύριος υπήρξε ο Σωτήρας της Οικογένειας:

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε την συγκλονιστική σκηνή που περιγράφει το Ιερό Ευαγγέλιο, με την αμαρτωλή γυναίκα που δέχεται μέσα στο σπίτι του Φαρισαίου, την συγχώρηση από τον ίδιο τον Κύριο.

Ίσως, σκεφτούν κάποιοι, ότι δεν ανήκουμε στην κατηγορία της αμαρτωλής αυτής υπάρξεως. Ίσως δεν πέσαμε σε τόσο βαριά αμαρτήματα, όπως αυτή. Μα, όπως και να το κάνουμε, είμαστε αμαρτωλοί. «Ουδείς αναμάρτητος, και αν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν» ( Α΄Ιωάν. α΄ 8) δηλ. Εάν ισχυριστούμε ότι δεν έχουμε αμαρτία, πλανούμε τους εαυτούς μας και η αλήθεια δεν υπάρχει μέσα μας.

Αν ρίξουμε ένα βλέμμα στον εαυτό μας, εάν τον παρακολουθήσουμε βήμα προς βήμα σε όλες τους τις εκδηλώσεις και τον αντικατοπτρίσουμε κατόπιν μέσα στο Ευαγγέλιο, τότε θα δούμε πόσο δίκαιο έχει ο Μαθητής της Αγάπης. Και είναι επιβεβλημένο να το κάνουμε αυτό. Να κάνουμε δηλαδή την ευλογημένη αυτή αυτοκριτική και έπειτα να μιμηθούμε στην μετάνοια την ταλαίπωρη εκείνη ύπαρξη. Να πάμε κι εμείς στον Κύριο. Βέβαια, δεν θα Τον βρούμε σε κανένα σπίτι. Θα Τον βρούμε στον «Οίκον του Πατρός Του». Θα βρούμε εκεί τον αντιπρόσωπό Του, τον πνευματικό, τον εξομολόγο, που του έδωσε ρητή εντολή να μας δεχθεί με την ίδια καλοσύνη που δεχόταν και Εκείνος τους αμαρτωλούς.

Να πάμε φίλοι μου, μην αναβάλλουμε. Να κλείνουμε εκεί τα γόνατα, να ανοίξουμε την καρδιά μας, να πούμε με συντριβή και ειλικρίνεια τα αμαρτήματά μας και τότε μέσα στα βάθη της καρδιάς μας θα ακούσουμε την ίδια εκείνη φωνή του Κυρίου: «αφέωνταί σου αι αμαρτίαι».

Τελειώνουμε. Και τελειώνουμε χωρίς με αυτό να μπορούμε να πούμε ότι ακολουθήσαμε βήμα προς βήμα τον Κύριο και μπήκαμε κι εμείς σε όλα τα σπίτια που μπήκε και Εκείνος. Ένα είναι γεγονός, ότι με τις περιπτώσεις αυτές που αναφέραμε, αποδεικνύεται η μεγάλη αλήθεια που από την αρχή τονίσαμε: ο Κύριος αγάπησε την οικογένεια, την ευλόγησε, έγινε Φίλος της, κάθισε στο τραπέζι της, έγινε δάσκαλός της, ο Σωτήρας της, ο Ιατρός της ψυχής και του σώματος.

Έργο ολόκληρο, θείο, ιερό και κοσμοσωτήριο επιτέλεσε μέσα σε αυτή. Δεν γνωρίζουμε ποιόν άλλο τόπο, ύστερα από τον «Οίκον του Θεού» αγίασε περισσότερο από το οικογενειακό σπίτι. Το ευλόγησε, το αγίασε, το εμοσκομύρισε, το έκανε εκκλησία Αγίων. Αυτά ο Κύριος τα πρόσφερε στην οικογένεια με την συμμετοχή του στις εκδηλώσεις της. Από εδώ και πέρα αρχίζει το δικό μας χρέος, το χρέος της οικογένειας. Να αξιοποιήσουμε την ευλογία και την τιμή που μας έκανε ο Κύριος. Και όσοι δεν εδημιούργησαν οικογένεια για να μεριμνούν τα του Κυρίου, να σταθούν μπροστά σε αυτή με τον ίδιο σεβασμό και με την ίδια τιμή που στάθηκε και ο Νυμφίος τους.

Όσοι πάλι δημιούργησαν οικογένεια και άνοιξαν σπιτικό, να το θεωρήσουν κλίση ιερή «εφ ω εκλήθη έκαστος» (Α΄ Κορ. Ζ 24), να το αισθανθούν ως τιμή και να καταλάβουν ότι είναι αποστολή. Μεγάλη μάλιστα αποστολή.

Σήμερα βλέπουμε όλοι ότι διερχόμαστε μία εποχή που η ηθική κρίση είναι εξόφθαλμη και ανησυχητική σε όλους τους τομείς της κοινωνίας μας. Και όσοι καταπιάνονται με την κρίση αυτή και ζητούν τα αίτια, καταλήγουν στην οικογένεια. Και δεν έχουν καθόλου άδικο. Η οικογένεια είναι το κύτταρο της κοινωνίας. Και είναι φυσικό όταν το κύτταρο είναι άρρωστο, να είναι και ολόκληρος ο οργανισμός αρρωστημένος. Και δυστυχώς σήμερα το κύτταρο - οικογένεια είναι φοβερά άρρωστο. Λείπει από την οικογένεια ο Χριστός. Και όταν λείπει ο Χριστός, λείπει το παν. Λείπει η αγάπη, ο συνδετικός κρίκος των μελών της οικογένειας, λείπει ο σεβασμός, η ευσέβεια, η ανωτερότητα, λείπουν αρετές που είναι απαραίτητες όχι μόνο γι'αυτή την ίδια την οικογένεια, αλλά και την κοινωνία.

Αν λοιπόν θέλουμε να σταματήσει η ηθική κρίση που απειλεί τα πάντα και σείει τα θεμέλια του Έθνους και όλου του κόσμου γενικότερα, ας στραφούμε προς την οικογένεια και ας ζητήσουμε μέσα σε αυτή να μπει ο Χριστός.

Τα λόγια του Αποστόλου Πέτρου έχουν την ισχύ τους σήμερα και για την οικογένεια και για το Έθνος μας και για τον κόσμο ολόκληρο: «Ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία, ουδέ γαρ όνομα εστίν έτερον υπό των ουρανών το δεδομένον εν ανθρώποις, εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πράξ. Δ΄ 12) δηλ. δεν είναι δυνατή με κανένα άλλο η σωτηρία, και ούτε υπάρχει άλλη δύναμη κάτω από τον ουρανό δοσμένη στους ανθρώπους με την οποία είναι δυνατόν να σωθούμε.

Αμήν!

Τέλος.