Ο Θρόνος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών πλέον χηρεύει με την εκδημία εις Κύριον του αοιδίμου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου.

Όλοι λίγο πολύ ζούμε μέσα στην δικαιολογημένη αγωνία για το  ποιο θα είναι το πρόσωπο που θα αναλάβει να διαδεχθεί τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

Χωρίς βεβαίως να μπλέξουμε στην διαδοχολογία και στα όσα ακούγονται κατά κόρον τον τελευταίο καιρό και μάλιστα τις τελευταίες ημέρες επί του θέματος, θα σημειώσουμε τι είναι ανάγκη να διαθέτει το πρόσωπο που τελικώς θα αναλάβει.

Α)  Ο νέος Προκαθήμενος πρέπει να είναι μία χαρισματική προσωπικότητα. Να διαθέτει χαρίσματα και να τα έχει μέχρι τώρα καλλιεργήσει στο έπακρον. Στην Μητρόπολη δηλαδή που βρίσκεται μέχρι τώρα, να έχει δείξει δείγματα γραφής, ότι είναι ένας ηγέτης με δύναμη πνευματική και λόγο ακέραιο στα της Εκκλησίας, της Κοινωνίας και στα του Έθνους μας.

Β) Το νέο πρόσωπο που περιμένουμε, πρέπει να έχει τέτοιο τρόπο ζωής, τέτοια και τόση διαφάνεια στον βίο του, ώστε να μπορεί να κατοικήσει μέσα σε «κρυστάλλινη οικία». Να μη υφίσταται ουδέ σκιά επάνω του, όσον  αναφορά την ηθική του υπόσταση, τόσο με τη στενή, όσο και με την ευρύτερη έννοια.

Γ) Ο νέος Αρχιεπίσκοπος είναι ανάγκη να διαθέτει, να βρει, να καταρτίσει, άριστους άμεσους συνεργάτες...

Η Αρχιεπισκοπική «αυλή», να αποτελείται από πρόσωπα ικανά, ταλαντούχα, ιεραποστολικά και κυρίως καθαρά από όλες τις απόψεις. Να μπορούν και αυτοί όπως και ο πρώτος, να διαμένουν σε «κρυστάλλινη οικία». Ο «κόσμος» να μην τους έχει αγγίξει, μουντζουρώσει, αμαυρώσει, σπιλώσει κτλ. Και ας θυμηθούμε εν προκειμένω και την γνωστή παροιμία του λαού μας: «Κατά τον μαστρογιάννη και τα κοπέλια»...

Δ) Ο νέος Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου, θα πρέπει να αγαπά την πτωχεία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ως Μητροπολίτης, μέχρι τώρα, θα πρέπει να είναι περισσότερο πτωχός απ' ό,τι ήταν ως λαϊκός, και στην συνέχεια ως Προκαθήμενος, να γίνει περισσότερο πτωχός απ' ό,τι ως Μητροπολίτης.

Η Ευαγγελική απλότητα και ο Πατερικός ζήλος, θα πρέπει να είναι προσωπικό του σύνθημα και εφ' εξής γραμμή πλεύσεως για ολόκληρη την Ελλαδική Εκκλησία.

Ε) Ο 20ος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, είναι ανάγκη, με Πατερικό (Χρυσοστόμειο) ζήλο και σύνεση, βάσει πάντοτε των Ιερών Κανόνων, να προχωρήσει με την Ιερά Σύνοδο στην περιβόητη κάθαρση της «κόπρου του Αυγείου». Ο Πιστός Κλήρος και Λαός θα βρεθεί στο πλευρό του. Τούτο θα ανεβάσει πραγματικά το κύρος της Εκκλησίας στα μάτια και στη συνείδηση του κόσμου και ταυτοχρόνως και κυρίως θα πρέπει, ο νέος Αρχιεπίσκοπος, να προσέξει πάρα πολύ ποιά νέα πρόσωπα θα εισέλθουν από εδώ και μπρος, στο Σώμα της Ελλαδικής Ιεραρχίας. (Κάθαρσις δηλ. και αρνητική και θετική).

ΣΤ) Ο Διάδοχος του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, δεν θα πρέπει να έχει το μίασμα του επάρατου Οικουμενισμού. Θα πρέπει να είναι συγκροτημένος  θεολόγος, να έχει άριστη γνώση της Αγιογραφικής, Δογματικής, Πατερικής,  Νομοκανονικής και όχι μόνο Παραδόσεως της Αγίας μας Ορθοδοξίας, ώστε να οδηγήσει το σκάφος με την περί αυτόν Ιεράν Σύνοδον της εν Ελλάδι Εκκλησίας, όχι σε σκοπέλους και σε υφάλους του κακόδοξους οικουμενισμού, αλλά στα γαλήνια ύδατα της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας μας.

Ζ) Τέλος ο νέος Αρχιεπίσκοπος, θα πρέπει να είναι άνθρωπος που θα αγαπά με όλη του την ύπαρξη την Πατρίδα μας και το Έθνος μας. Να μη έχει μολυνθεί από το καρκίνωμα της παγκοσμιοποιήσεως και της πολυπολιτισμικότητας, το οποίο εκφυλλίζει έθνη και λαούς και μάλιστα Ορθόδοξα Έθνη και Ορθόδοξους Λαούς. Να αγωνίζεται,  να αγωνιά για την Ελλάδα και ο λόγος του να είναι βροντή, αφού πρώτα βέβαια η ζωή του θα λάμπει ως αστραπή...

Είθε  ο Άγιος Θεός να φωτίσει τους εκλέκτορες Μητροπολίτες, ώστε να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. «Οι καιροί ου μενετοί».

Όλοι σε λίγες ημέρες, αφού προηγηθεί εκτενής προσευχή, να δοξάσουμε τον Θείον Δομήτωρα της Εκκλησίας μας.