Κόνιτσα 25 Δεκεμβρίου 2008

Ζωήν ὄντως ἐπόθησας, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων,

διά τοῦτο καί τήν ἔφεσιν, ἔδειξας θεορρήμων.

Τά τάλαντα τοῦ πλάστου σου ἐργάστηκες συντόνως,

καί ἔφθασες εἰς τήν κρυπήν τῶν μοναστῶν θεόφρων.

Ἠθέλησας τόν βίον σου νά τόν προσφέρης ὅλον,

στόν Ἄθωνα τόν ξακουστόν, λειμώνα θεολόγων.

Κοινόβιον τό αὐστηρόν τοῦ θείου Διονυσίου,

ἐπέλεξας εἰς τήν ἀρχήν, παθῶν καθαρτηρίου.

Λαβών τήν χάριν ἐκ Θεοῦ καί τίς εὐχές Πατέρων,

στήν ἔρημον ἀνοίχθηκες πρός συγγραφήν τῶν ἔργων.

Δασκάλων τε τῆς πίστεως, Ὁσίων καί Μαρτύρων,

ἁπάντων Ὁμολογητῶν καί Θεοτοκοφίλων.

Ὁλόκληρη ἡ ὕπαρξις, Πατέρα Κολλυβάδων,

ἐφλέγετο ἀπό Χριστοῦ καί νήψη τῶν μεγάλων.

Τό τῶν δογμάτων κήρυγμα καί ἤθους παρρησία,

ἐτράνωσας τά δόγματα τά τῆς Ὀρθοδοξίας.

Συμμέτρως ἐνηρμόνισας τίς συγγραφές τοῦ βίου,

διά τοῦτο καί ἀπέδωκας καρπόν τοῦ Πηδαλίου.

Βιβλίου ἁγιώτατου τῆς Ἐκκλησίας δόξα,

σαλπίζων τήν ἀκρίβειαν, ποιμένων προμαχώνα.

Θεράπων γνήσιε Χριστοῦ, τέκνον τῆς Παναγίας,

παρακαλοῦμεν σε θερμῶς τά τέκνα Ἐκκλησίας.

Πρέσβευε νῦν ὑπέρ ἡμῶν, ἐντός στρατευομένης,

Ὀρθοδοξίας μας δεινῶς καταπολεμουμένης.

Εὔχου Πατέρα  Ὅσιε ὑπέρ τῶν μοναστῶν σου,

μά καί τῶν φίλων κι ἀδελφῶν ἐντός αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

Νά μείνουμε ἀλώβητοι παθῶν ἀμπλακημάτων,

καί τῆς μανίας τοῦ ἐχθροῦν δεινῶν κακουργημάτων.

Οὐρανοδρόμε πρέσβευε, ὅπως ἐμεῖς ῥυσθοῦμε,

μανίας οἰκουμενισμοῦ καί ὅλοι νά σωθοῦμε.

Προφύλαξον τό ποίμνιον δεινῆς «θεολογίας»,

καί πλάνης τῆς ὀδυνηρᾶς τῆς «νεορθοδοξίας».

Ὑμνοῦμεν πάντα μετά σοῦ φίλην Ὀρθοδοξίαν,

ἀγωνιζόμενοι σφοδρῶς διά τήν Ὀρθοπραξίαν.

Τέλος δέ, σοῦ δεόμεθα ὡς ἔχων παρρησίαν,

νά προστατεύης ἅπαντας ἀπό ἐχθροῦ μανίαν.

Ἀμήν.