ΛΟΓΟΣ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ ΑΓΙΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟΝ

Ἐκφωνηθείς ὑπό τοῦ Σ. Μητροπολίτου Πενταπόλεως καί διευθυντοῦ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ῥιζαρείου Σχολῆς

κ.κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑ

ἐν τῷ ναῶ τῆς Χρυσοσπηλαιωτίσσης

τῇ 17 Ἰανουαρίου 1896

«Πίστει νοοῦμεν κατηρτίσθαι τούς αἰῶνας, ῥήματι Θεοῦ, εἰς τό μή ἐκ φαινομένων τά βλεπόμενα γεγονέναι» (Πρός Ἑβραί. Ι΄, 3).

 

Πίστις, ὑπόληψις ὀρθή τοῦ οὕτως ἔχειν ὡς αὐτῷ φαίνεται βεβαιότης ἤθους (Πλάτωνος ὅρος).

 

Εἰς οἰωνός Ἄριστος ἀμείνεσθαι περί πάτρης (Ὁμήρου Ἰλιάς, Μ. 243

 

ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ

 

Πίστις καί Πατρίς. Ἰδού ἡ ὑπόθεσις τῆς σημερινῆς χαρμοσύνου πανηγύρεως. Ἰδού ὁ λόγος τῆς τελουμένης σήμερον φαιδρᾶς ἑορτῆς. Ἰδού τό αἴτιον τῆς κοινῆς ἡμῶν συναθροίσεως. Ἰδού τό θέμα τοῦ λόγου μου.

Πίστις καί Πατρίς. Αἱ δύο αὗται λέξεις ἐκφράζουσι τόν τε φυσικόν καί μεταφυσικόν ἄνθρωπον, τόν τε πνευματικόν βίον καί τόν φυσικόν· εἰκονίζουσι τόν ὅλον ἄνθρωπον, τήν εἰκόνα τοῦ ὑλοπνευματικοῦ ὄντος, τοῦ κατ΄ εἰκόνα Θεοῦ δημιουργηθέντος ἀνθρώπου· αἱ δύο αὗται λέξεις ἡνωμέναι καί ἀδιάσπαστοι ἐκφράζουσι τά δύο ἰσχυρώτατα συναισθήματα τά κυριεύοντα ἐν τῇ καρδίᾳ τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Πίστις καί ἡ Πατρίς ἐκφράζουν ἔμφυτα συναισθήματα· διό τήν πρός τήν πίστιν καί πατρίδα ἀγάπην  καί ἀφοσίωσιν εὑρίσκομεν κοινήν εἰς πάντα ἄνθρωπον, πάσης φυλῆς καί παντός ἔθνους καί παντός λαοῦ. Ἀλλ' ἐάν εἰς πάντα ἄνθρωπον ἐκφράζωσι τά πρώτιστα καί κυριεύοντα συναισθήματα, εἰς τόν Ἕλληνα αἱ λέξεις αὗται ἐκφράζουσι συγχρόνως καί τό ἔργον καί τόν σκοπόν τῆς μεγάλης, τῆς ὑψηλῆς καί ἱερᾶς αὐτοῦ ἀποστολῆς.

Εἰς πᾶν ἕτερον ἔθνος τά τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος συναισθήματα δύνανται νά χωρισθῶσιν ἀπ' ἀλλήλων, τό δέ ἄτομο νά καλλιεργήσῃ μᾶλλον τό ἕν ἐξ αὐτῶν, ἤ καί νά ἀρνηθῇ τήν ἀνάπτυξιν ἑνός ἐξ αὐτῶν ἡττώμενον ἐκ τῆς εἰδικῆς αὐτοῦ ἠθικῆς ἐλευθερίας, καί πιθανόν τοῦτο αὐτῷ νά ἐπιτρέπηται, ἤ καί νά συγχωρῆται, διότι οὐδέν ὑπάρχει τό συνδέον τά δύο του αἰσθήματα αἴτιον. Ἀλλ'  εἰς τόν Ἕλληνα εἰσι ἀρρήκτως συνδεδεμένα, διότι ἀμφότερα κοινήν ἔχουσιν τήν ἀποστολήν, κοινόν ἔργον, κοινόν τόν σκοπόν· ἡ πίστις καί ἡ πατρίς τοῦ Ἕλληνος δέν εἰσι τά αὐτά πρός τάς πατρίδας καί τάς πίστεις τῶν ἄλλων ἐθνῶν. Τό ὄνομα τοῦ Ἕλληνος δέν ἐκφράζει ἁπλῶς τόν πολίτην ἔθνους τινός, ἀλλά ἐκφράζει συγχρόνως καί τόν ἐκπολιτιστήν τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ δέ πίστις τοῦ Ἕλληνος δέν ἐκφράζει ἁπλῶς τό κυριεῦον ἔμφυτον συναίσθημα τοῦ ἀνθρώπου τό ἐκδηλοῦν στέρησιν καί ἄγνοιαν ἀλλά ἐκφράζει συγχρόνως καί τήν πλήρωσιν αὐτοῦ, καί τήν πλήρη αὐτοῦ ἱκανοποίησιν· ἐκφράζει τό μυστήριον τῆς θείας ἐν τῷ κόσμῳ ἀποκαλύψεως, ἐκφράζει τήν γνῶσιν τῆς ἀποκαλυφθείσης ἀληθείας, ἐκφράζει τό μέσον τῆς σωτηρίας καί ἀπολυτρώσεως τῆς ἀνθρωπότητος, ἐκφράζει τόν τρόπο τῆς ἠθικῆς διαπλάσεως τοῦ ἀνθρώπου καί τόν λόγον τῆς ἀποστολῆς τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἡ Πίστις καί Πατρίς τοῦ Ἕλληνος ἔχουσιν ὅλως ἰδιάζοντα χαρακτῆρα. Ὁ δἐ λόγος; Διότι ὁ Θεός ἐκάλεσεν αὐτόν, ὅπως ἐκπολιτίσῃ τά ἔθνη, καί διδάξῃ αὐτά τά τε θεῖα τά τε ἀνθρώπινα. Ἡ ἐμφάνισις τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, ἡ ἐνίσχυσις, ἡ ἀνάπτυξις καί ἡ φιλοσοφική αὐτοῦ μόρφωσις ἀνάγονται εἰς τά ἔργα τῆς θείας προνοίας· ἡ θεία πρόνοια ἐκάλεσε τό Ἑλληνικόν Ἔθνος ἵνα ἐκπολιτίσῃ τά ἔθνη διά τοῦ ἰδίου πολιτισμοῦ καί παρασκευάσῃ τό πλήρωμα τοῦ χρόνου ὅπως γίνῃ ἀποδεκτή ἡ ἀποκαλυφθησομένη ἀλήθεια, ὅπως ἔλθῃ ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου· διότι εἶναι πλέον ἤ ἀληθές ὅτι αἱ τοῦ χριστιανισμοῦ ἀλήθειαι ἦτο ἀδύνατον νά γίνωσι ἀποδεκταί παρά τῆς ἀνθρωπότητος ἐάν μή ὁ Ἑλληνικός πολιτισμός καί ἡ Ἑλληνική φιλοσοφία καί ἡ Ἑλληνική παιδεία δέν προπαρασκεύαζον τούς λαούς καί τά ἔθνη καί ἐάν πρωτίστως δέν ὑπῆρχεν Ἑλληνικόν Ἔθνος ὅπως υἱοθετήσῃ καί ἐνστερνισθῇ τόν χριστιανισμόν καί ὑποστηρίξῃ τήν νέαν ταύτην πνευματικήν θρησκείαν, τάς νέας αὐτῆς ὑψηλάς, ἠθικάς καί δογματικάς ἀρχάς.

Τό Ἑλληνικόν Ἔθνος ἐδημιουργήθη, ὅπως καί τό Ἰουδαϊκόν Ἔθνος, διά θείας προνοίας ὑπέρ τῆς ἀνθρωπότητος· τό Ἰουδαϊκό Ἔθνος, ὅπως, διά τῶν γενεῶν, διατηρήσῃ τήν ἐπαγγελίαν περί τοῦ Υἱοῦ τοῦ Εὐλογητοῦ τοῦ Σωτῆρος τῆς ἀνθρωπότητος παρ' οὗ ἔμελλε καί νά προέλθῃ, τό δέ Ἑλληνικόν ὅπως προπαρασκευάσῃ τά ἔθνη. Ἀλλά τό Ἰουδαϊκόν κοιμηθέν ἠγνόησε τήν ἄφιξιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Εὐλογητοῦ, διότι ἐπαχύνθη ἡ καρδία αὐτοῦ καί τούς ὀφθαλμούς ἐκάμυσε καί τά ὦτα ἔβυσε· διό ὅτε ἦλθε καί ἔκρουσε τήν θύραν ὁ Κύριος οὗτος δέν ἤκουσε τόν Κύριον κρούοντα, διότι ἐκάθευδε. Δέν συνέβη ὅμως τό αὐτό καί εἰς τόν Ἕλληνα· οὗτος ἐγρηγορεῖ. Ἐκ τῆς φιλοσοφίας καί παιδείας ἤκουσε τήν ἄφιξιν τοῦ Κυρίου κρούοντος μακρόθεν, καί σπεύσας ἠνέῳξε αὐτός τήν θύραν· ὑπεδέχθη αὐτόν εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ· ἠνέῳξε την καρδίαν του καί ἔστρωσε νυμφικόν πιστόν ὅπως κατοικήσῃ ἐν αὐτῇ ὁ νυμφίος τῆς δόξης. Ἐντεῦθεν ἄρχεται τό ἔργον τῆς διπλῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ἀποστολῆς. Ὁ ἐπιστρέψας βασιλεύς ἐκ τῆς ἀποδημίας ὁ δούς τά πέντε τάλαντα, καί τά δύο καί τό ἕν, πρός τούς δούλους αὐτοῦ, ἔλαβε τό ἕν τάλαντον ἀπό τοῦ πονηροῦ δούλου· τοῦ Ἑβραϊκοῦ λαοῦ καί τό ἔδωκε τῷ Ἕλληνι τῷ λαβόντι τά πέντε τάλαντα καί κερδίσαντα ἄλλα πέντε· καί οὕτω ἐπληρώθη ἡ πρόρρησις τοῦ Σωτῆρος εἰπόντος «παντί τῷ ἔχοντι δοθήσεται καί περισσευθήσεται ἀπό δέ τοῦ μή ἔχοντος καί ὅ ἔχει ἀρθήσεται ἀπό αὐτοῦ καί δοθήσεται τῷ ἔχοντι». Ἐλήφθη λοιπόν παρά τοῦ κρύψαντος τό τάλαντον καί μή ἔχοντος τό κέρδος ὅπως ἀποδώσῃ τῷ Κυρίῳ τοῦ ταλάντου  καί ἐχαρίσθη τῷ Ἕλληνι. Ἡ τοῦ Ἕλληνος ἀποστολή ἀπό τοῦ χρόνου τῆς ἐλεύσεως τοῦ Σωτῆρος ἐγένετο διπλῆ· ἀνέλαβε νά ἐκπολιτίσῃ τά ἔθνη, καί συγχρόνως νά διδάξῃ τήν ἀποκαλυφθεῖσαν ἀλήθειαν. Ἐκ φύσεως εὐγενής, γενναιόφρων, αὐταπάρνητος, φιλόσοφος, ἐραστής μᾶλλλον τῶν πνευματικῶν ἤ τῶν ὑλικῶν κτήσεων ἀφοσιώθη ὅλος εἰς τό μέγα τῆς ἀποστολῆς του ἔργον καί εἰργάσθη μετά ζήλου καί αὐταπαρνήσεως· προϊήνεγκε μυριάδας μαρτύρων καί ἑκατοντάδων μυριάδας θύματα ἐπί τοῦ βωμοῦ τῆς ἀληθείας ὅπως ὑποστηρίξῃ αὐτήν πολεμουμένην ὑπό τῶν ἐχθρῶν τῆς ἀληθείας. Ὁ Ἕλλην ἀγωνισθείς ἐκθύμως ἐπί τέλους ἐνίκησεν.

Ἀλλ' ὁ Ἕλλην ἀγωνισθείς ὑπέρ τῆς πίστεως ἠγωνίσθη ὑπέρ τῆς πατρίδος· διότι ἄν ὑφίσταται Ἑλλάς ὑφίσταται διότι ἡ Ἑλλάς ἐδέχθη τόν Χριστιανισμόν καί ἡνώθη μετ' αὐτῆς ὁ Χριστιανισμός. Ὁ Χριστιανισμός περιέσωσε αὐτῇ, ἐκ τοῦ κοινοῦ ναυαγίου τῶν ἐθνῶν, ὅσα ἐπί τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἔδρασαν ἐπί τῆς σκηνῆς τοῦ κόσμου. Ὅλα παρῆλθον, μόνον ὁ Ἐλληνισμός περιεσώθη, διότι ὁ Χριστιανισμός ἀναθείς αὐτῷ νέαν ἀποστολήν παρουσίασεν εὐθύς ἐπί τῆς παγκοσμίου σκηνῆς ὅπως δράσῃ ὡς νέον πρόσωπον μέ νέαν ἀποστολήν συνδεδεμένην μετά τῆς ἀρχαίας αὐτοῦ ἀποστολῆς.

Ὁ Ἑλληνισμός προωρίσθη ὑπό τοῦ Θεοῦ ὅπως ποιήσηται τά ἔθνη καί τούς λαούς κοινωνούς τῆς ἑαυτοῦ πίστεως καί σοφίας, καί τοῦ ἑαυτοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς παιδείας· διότι ἐν τῇ ἀδιασπάστῳ ἑνώσει ἀμφοτέρων εὑρίσκεται ὁ ἀληθής πολιτισμός, αὐτός ὁ ἀνθρωπισμός, ὁ τέλειος κατ' εἰκόνα Θεοῦ πλασθείς ἄνθρωπος, καί τό μέσον δι' οὗ ἐπιτυγχάνεται τό σκόπιμον καί λελογισμένον τέλος τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Ἑλληνισμός ἄρα ἐκπολιτίζων τά ἔθνη διά τῆς σοφίας του καί τῆς πίστεώς του γίνεται ὄργανον τῆς θείας βουλῆς. Ἐπειδή δέ οὐδέτερον δύναται νά ἑπαρκίσῃ καθ' ἑαυτό μόνον πρός ἐπίτευξιν τοῦ ἐπιζητουμένου σκοποῦ, διότι ἡ μέν σοφία μόνη δέν σώζει, ἡ δέ πίστις τοῦ Χριστιανισμοῦ εἰς τούς βαρβάρους λαούς εἶναι ἀκατανόητος, ἔπεται ὅτι ἀμφότερα δέον νά ὦσιν ὁμοῦ, δέον νά συνυπάρχωσιν. Ἡ ἀδιάσπαστος αὕτη συνένωσις τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καί τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπετέλεσαν ἐν τῷ Ἕλληνι μίαν καί τήν αὐτήν ἔννοιαν, ἕν ἐκφράζουσι νόημα μίαν καί τήν αὐτήν ἰδέαν· διό καί ἀδύνατον ἀποβαίνει ὅπως νοηθῇ τό ἕν ἄνευ τοῦ ἑτέρου· τό ἔν λεγόμενον ὑπονοεῖ τό ἕτερον. Ἐντεῦθεν ἡ τοῦ Ἑλληνισμοῦ προσωνυμία κατέστη κοινή προσηγορία παντός ἔθνους δεχθέντος τόν Ἑλληνικόν πολιτισμόν καί τήν Ἑλληνικήν πίστιν. Ἑλληνισμός καί πολιτισμός, καί ἀνθρωπισμός εἰσιν διάφοροι λέξεις μίαν καί τήν αὐτήν ἔχουσαν ἔννοιαν. Τά ὀνόματα ἄρα τοῦ Ἕλληνος καί τοῦ Ἑλληνισμοῦ δέν εἶναι πλέον δηλωτικά ἑνός ἔθνους ἤ ἑνός ἀτόμου, ἀλλά συγχρόνως ὅλου τοῦ πεπολιτισμένου κόσμου καί παντός προσώπου πεπολιτισμένου καί ἐξηνθρωπισμένου· πᾶς ὁ λαβών τήν πίστιν καί τόν πολιτισμόν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους εἶναι Ἕλλην· τοῦτο ἀληθῶς ἦτο καί εἶναι τό ἔργον τοῦ Ἕλληνος.

Ἀλλ' ἀφοῦ αἱ λέξεις Ἕλλην καί Ἑλληνισμός εἶναι ταυτόσημα τῷ πολιτισμῷ καί τῷ Χριστιανισμῷ ἔπεται ὅτι ὁ μή τοιοῦτος οὔτε Ἕλλην εἶναι, οὔτε εἰς τόν Ἑλληνισμόν ἀνήκει. Ἡ ἐκ καταγωγῆς προσωνυμία ἀποβαίνει αὐτῷ ξένη καί μάλιστα ὑβριστική ὅταν δέν φέρῃ τά δύο ταῦτα γνωρίσματα, τόν ἑλληνικόν πολιτισμόν καί τήν ἑλληνικήν πίστιν. Ὁ μή χριστιανός δέν εἶναι Ἕλλην. ὁ βάρβαρος δέν εἶναι Ἕλλην· Τόν Ἕλληνα ἀποτελοῦσιν ἀμφότερα. Ὁ ἐκ καταγωγῆς Ἕλλην, φέρει ἀληθῶς ἐκ κληρονομίας τήν εὐγένειαν τοῦ πολιτισμοῦ καί τήν σταθερότητα καί τήν ἀγάπην καί τήν ἀφοσίωσιν εἰς τήν ἀποκαλυφθεῖσαν ἀλήθειαν, εἶναι ἐκ γενετῆς πιστός. Ἑλληνισμός καί Χριστιανισμός, Ἑλλάς καί Ἐκκλησία, πίστις καί πατρίς, εἰσι δύο ἔννοιαι συμφυεῖς, ὁμοῦ πεφυκυῖαι, εἰσι ἀδελφαί, ἀρρήκτως δεδεμέναι, ὅλως ἀναπόσπαστοι. Πίστις καί πατρίς, ἐν τῇ καρδίᾳ τοῦ Ἕλληνος, ἀπετέλεσαν ἕν συναίσθημα, ἀπέβη ἕν δένδρον οὗτινος ὁ κορμός συνέστη ἐκ τῶν δύο συμφυῶν φυτῶν τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος· οἱ δύο αὐτοῦ κλάδοι ἀπό τοῦ αὐτοῦ χυμοῦ ἀναπτύσσονται. Ἐντεῦθεν ἀποβαίνει ἀδύνατον τῷ  Ἕλληνι νά ἀμελήσῃ τοῦ ἑνός καλλιεργοῦντος τό ἕτερον. Ἐντεῦθεν ὁ θερμός τῆς πατρίδος προστάτης ἀποβαίνει γενναῖος τῆς πίστεως πρόμαχος· ἀποβαίνει θερμός τῆς πατρίδος προστάτης· διότι αἱ ἐνέργειαι ἀμφοτέρων μεταβιβάζονται ἀμοιβαίως· ἐντεῦθεν ὁ ἀποθνήσκων ὑπέρ πατρίδος ἀποθνήσκει ὑπέρ πίστεως, καί ὁ μαρτυρῶν ὑπέρ πίστεως πίπτει μάρτυς ὑπέρ τῆς πατρίδος. Ὁ μεμαρτηρημένος τοῦ Ἕλληνος ἔρως ὑπέρ τῆς ἑαυτοῦ πατρίδος ἐνισχύεται ἀπό τοῦ ἔρωτος τῆς ἑαυτοῦ πίστεως. Ἀμφότεροι, ὅ τε πρός τήν πατρίδα καί πρός τήν πίστιν ἔρως, εἰσιν λίαν ἰσχυροί ἐν τῷ Ἕλληνι, διότι ἡ δύναμις ἀμφοτέρων ἐκδηλοῦται συγχρόνως ἐν ἑνί ἑκάστῳ· ὁ ἀποθνήσκων μάρτυς ὑπέρ τοῦ ἑνός καταφλέγεται ἐκ τοῦ διπλοῦ συναισθήματος τοῦ πρός τήν πίστιν καί τήν πατρίδα.

Μαρτύρια τῆς ἀληθείας τῶν λόγων μας ἔχομεν νά ὑποδείξωμεν ἄπειρα ἐκ τῆς ἰστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους· ἀληθῶς θέλει ἐπιλείψει ἡμᾶς ὁ χρόνος ἱστοροῦντας ἕν ἕκαστον· διό τόν λόγον πρός χρόνον συναρμώττων γενικά τινα, πλήν λίαν ἰσχυρά, θέλω ἀναφέρει. Οἱ ἀγωνισθέντες ὑπέρ τοῦ Χριστιανισμοῦ Ἕλληνες, οἱ δεχθέντες τόν Χριστιανισμόν καί ὑποστηρίξαντες αὐτόν διά τῆς παιδείας καί σοφίας καί τῶν μαρτυρικῶν αὐτῶν αἱμάτων, ὑπεστήριξαν τόν Ἑλληνισμόν. Ἐάν ὑφίσταται Ἑλληνισμός ὑφίσταται διότι υἱοθέτησε τόν Χριστιανισμόν· οἱ ὑπέρ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀγῶνες ἦσαν ἀγῶνες ὑπέρ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀλλά καί οἱ ἥρωες καί μάρτυρες τῆς πατρίδος εἰς ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων ὑπέρ πατρίδος πεσόντες ὑπηρέτησαν τόν Χριστιανισμόν, καί ὑπέρ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔπεσον. Ὁ Ἕλλην ὁ ἀποθνήσκων ὑπέρ τοῦ ἑνός πίπτει ὑπέρ ἀμφοτέρων. Ἀλλ' ἵνα παραλίπωμεν τούς πολλούς ἔλθωμεν εἰς τόν ἥρωα Νεομάρτυρα Ἅγιον Γεώργιον, ὅστις ὑπέρ ἀμφοτέρων ἐμαρτύρησε· καί μαρτυρήσας ὑπέρ τῆς πίστεως οὐ μόνον, ὡς πέτρα στερεά ἐστήριξεν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί τῆς πατρίδος ἐγένετο ὑπέρμαχος.

Τίσι ἀληθῶς λόγοις πολύαθλε μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Γεώργιε ἤ ποίοις ἐγκωμίων ἄσμασι σέ καταστέψωμεν; Ποίαν πρώτην, ἤ ποίαν ὑστάτην τῶν ἀρετῶν σου νά ἐπαινέσωμεν;τήν εὐσέβειάν σου δι' ἧς τόν βίον σου ἐλάμπρυνας; Τήν πίστιν σου; ἥν ἐν τῷ τοιούτῳ τοῦ μαρτυρίου σου ὡμολόγησας; τήν γενναιότητά σου; ἥν ἐπεδείξω κατά τό πολυώδυνόν σου μαρτύριον; Τό θάρρός σου δι' οὗ τούς ἀντιπάλους κατέπληξας; ἤ τήν ἀγάπην σου πρός τόν Θεόν δι' ἥν ὑπέστην τά πάντα ἵνα μή χωρισθῇς τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Τό σθένος τῆς ψυχῆς σου δι' οὗ τάς προσβολάς τῶν ἐναντίον ὑπέμεινας καί στερρῶς τοῖς ἄθλοις ἐνεκαρτέρησας; Πῶς ἐγκωμιάσω τήν τοιαύτην τῶν ἀρετῶν σου πληθύν· ἀλλά καί τίς ἔπαινος ἱκανός πρός ταῦτα; Τίς λόγος ἄξιος ὅπως ἐγκωμιάσῃ ὧν ὁ Θεός ἐδόξασε; Ἡμεῖς, Ἅγιε Μάρτυ, Γεώργιε, ὁμολογοῦμεν μόνον τάς ἀρετάς σου καί ταύτας θαυμάζομεν. Σύ δέ ὡς παρρησίαν ἔχων πρός τόν Κύριον πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν πρός τόν Σωτῆρα ὅπως ἐνισχύσῃ ἡμᾶς εἰς τό ἔργον τῆς διπλῆς ἡμῶν ἀποστολῆς καί ἀξιώσῃ καί ἡμᾶς τῆς Οὐρανίου Αὐτοῦ Βασιλείας. Ἀμήν.