Οκτώβρης (Οκτώβριος)

Λέγεται κι Αϊδημήτρης, απ' τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου.

Τ' Αϊδημήτρη (Του Αγίου Δημητρίου)

Μετά τον εκκλησιασμό, συμφωνούν και βάζουν τους τζιομπαναραίους στα ζώα τους (κτηνοτροφική σύμβαση) για ένα εξάμηνο, απ' τον Αϊδημήτρη ως τον Αϊγιώργη. Τα παλιά χρόνια συμφωνούσαν ακόμα και τους παπάδες, τους δασκάλους και τους αγροφύλακες. Ο Άγιος αυτός είναι σύμβολο ανδρείας, γι' αυτό τον παρουσιάζουν καβαλάρη, σκοτώνοντας με το δόρυ του τον ειδωλολάτρη Λυαίο. Επισκέπτονται τους γιορτάζοντες.

Προμηθεύονται τ' απαιτούμενα για το χειμώνα τρόφιμα γι' αυτούς και για τα ζώα τους, ζαϊρέ (άχυρο, χόρτο, τριφύλλι, κλαδί,οξυά, μπουρντένια; βαλάνια). Τα ξύλα τα κουβαλούν το καλοκαίρι. Οι κτηνοτρόφοι με τα γιδοπρόβατά τους ξεκινούν για τα χειμαδιά, για ξεχείμασμα. Δεν ξεχνούν όμως να στολίσουν τα κοπάδια τους με κουδούνια και κυπριά.

Τουν πόλιμου του '40 (Την Επέτειο του Ελληνοϊταλικού πολέμου — 28 Οκτ. 1940. Τη γιορτή του Ιστορικού «ΟΧΙ» του '40)

Πανελλήνια εθνική γιορτή, αλλά με ξεχωριστή αίγλη και Εθνική περηφάνια γιορτάζεται στο χωριό μας, γιατί, στον Προφητηλία μας, διαδραματίστηκαν τα πιο σπουδαία ιστορικά γεγονότα, απ' τις αρχές του πολέμου αυτού (βλέπε στο ειδικό ιστορικό κεφάλαιο).

«Πάνω δω στην Πίνδο μας, ψηλά στα κορφοβούνια, αλλιώς το λένε τα πουλιά κι αλλιώς το λέν' τ’ αηδόνια!» Απ' το 1952 όμως, παράλληλα, γιορτάζεται και η γιορτή της Αγίας Σκέπης. «Χαίρε Σκέπη του κόσμου, πλατυτέρα νεφέλης» (Εκκλησιαστικός Υμνος). Διπλή άρα η γιορτή αυτή. Εθνικοθρησκευτική.

Πήγαιναν στην τριήμερη εμποροπανήγυρη (Βέντζ' παζάρ') των Γρεβενών. Τώρα εξακολουθούν να πηγαίνουν στο δεκαήμερο παζάρι (Παζαρόπουλο) της Κόνιτσας, αλλά γίνεται το Σεπτέμβρη.

Παροιμίες:

• Οκτώβρης κι δεν έσπιρις, ουχτώ σπυριά δέν έκανις.
• Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις.
• Θέρους, τρύγους, πόλιμους-κατσιό δεν περιμένουν.
• Αϊδημητράκη, μικρό καλουκιράκι
• Αϊδημήτρης έρχιτι, μας φέρνει κι του κρύου ας παντριυτούμι βρε πιδιά, είναι κιρός για δύου.