ΟΙΚΟΤΕΧΝΙΑ - ΒΙΟΤΕΧΝΙΑ

Από παλιότερα οι γυναίκες και τα κορίτσια της Φούρκας, εκτός από τις άλλες εσωτερικές δουλειές (μεγάλωμα παιδιών, μερικές μάλιστα αποχτούσαν ως 18 παιδιά, καθαριότητα, πλύσιμο και μπάλωμα ρούχων, ζύμωμα και ψήσιμο ψωμιού στο φούρνο, πλάσιμο και ψήσιμο της πίτας στο τζάκι και μαγείρεμα), ασχολούνταν και με την επεξεργασία των μαλλιών και βαμβακιού, την ύφανση, βαφική, πλεχτική, κεντητική και ελάχιστες με τη ραφτική.

Ως το 1960 έκαμναν και εξωτερικές γεωργικές δουλειές (σκάψιμο και σπορά κήπου και χωραφιών, βοτάνισμα, σκάλισμα, θέρισμα, κουβάλημα, αλώνισμα, άλεσμα, θέρισμα χόρτου και κόψιμο ξύλων, δαδιού, κλαδιού (κλωναράκια με φύλλα βαλανιδιάς ή οξιάς) και μάζεμα βαλανιδιών, μπουρντένιων (ασφόδελων) και λαχανικών (λάπατα, τσουκνίδια και πολλά άλλα) και αγριόγκορτσα (άγρια αχλάδια και αγριόμηλα). Όλα αυτά τα κουβαλούσαν φορτωμένες στις πλάτες τους, όσες δεν είχαν ζώα. Κουβαλούσαν ακόμα και τα μωρά τους, όταν πήγαιναν στα χωράφια.

Ασχολούνταν και με την οικόσιτη κτηνοτροφία (γελαδικά). Λίγες οικογένειες τσελιγκάδων υπήρχαν με γιδοπρόβατα. Σκληρές δουλειές προέκυπταν για όσες δεν είχαν άντρες να παίρνουν πρωτοβουλίες και να. τις βοηθούν. Ήταν πραγματικές ηρωίδες!

Τώρα σαν εξωτερικές δουλειές έχουν απομείνει μόνο η οικόσιτη κτηνοτροφία, το σκάψιμο και η σπορά κήπου, το θέρισμα χόρτου και τριφυλλιού, το κόψιμο κλαδιού και το μάζεμα βαλανιδιών και λαχανικών. Οι άλλες όλες εξαφανίστηκαν από την αλματώδη πρόοδο, εξέλιξη.

Υφάντριες - Ταπητουργική Σχολή. Ολες οι Φουρκιώτισσες δούλευαν και δουλεύουν στον αργαλειό. Η υφαντουργία εξελίσσεται συνεχώς, αλλά δεν εγκαταλείπεται όμως και η παραδοσιακή.

Το έτος 1956 ιδρύθηκε στο χωριό μας Ταπητουργική Κρατική Σχολή κι εγκαταστάθηκε στο σπίτι του Αχιλλέα Γάκη, με μηνιαίο ενοίκιο 300 δρχ. Λειτούργησε ως το 1959 με δύναμη 12 κορίτσια.

Δασκάλα τους ήταν η Στέλλα Μαλαθρά, Μακεδόνισσα. Ήταν ειδικά εκπαιδευμένη γιατί οι τάπητες (τα χαλιά) που κατασκεύαζαν στη σχολή ήταν διπλής όψης (ντουμπλ φας = λ. γαλ.), ενώ τα ντόπια των Φουρκιωτισσών έχουν όψη κι ανάποδη. Δούλευαν με δωρεάν υλικά (αργαλειό, μαλλί κ.λπ.) απ’ το πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων και η πληρωμή γίνονταν σύμφωνα με τα τετραγωνικά μέτρα ύφανσης κάθε κοπέλας, απ' τη Βασιλική Πρόνοια - Βασιλικό Εθνικό Ίδρυμα. Παρέδιναν τα χαλιά σε περιοδεύοντα αρμόδιο υπάλληλο και πληρώνονταν. Η ποιότητα των υφαντών τους ήταν εξαιρετική.

Η Βασιλική Πρόνοια (τώρα Εθνικός Οργανισμός Πρόνοιας) τα πουλούσε σε πλούσιους Αθηναίους και στην Ελβετία με μεγάλη τιμή και ήταν περιζήτητα.

Τα κορίτσια που φοιτούσαν ήταν εξωσχολικά, ηλικίας 12 έως 20 χρόνων και αποκτούσαν πλήρη επαγγελματική κατάρτιση. Τότε λειτούργησαν 56 τέτοιες σχολές σ' όλη την Ελλάδα. Σκοπός των Σχολών αυτών ήταν η ανάπτυξη και προώθηση της Οικοτεχνίας της πατρίδας μας και μάλιστα των ορεινών και νησιώτικων περιοχών της χώρας μας και η ανάσχεση του ρεύματος της αστυφιλίας και της μετανάστευσης. Του χωριού μας η Σχολή διαλύθηκε γιατί οι περισσότερες κοπέλες παντρεύτηκαν κι ελάχιστες δούλευαν στα σπίτια τους ως το 1970. Η Βασιλική Πρόνοια δώρησε σ' αυτές τους αργαλειούς τους. Σήμερα είναι όλες παντρεμένες.