Θρίαμβον ἐξήγγειλαν ἑκατέρωθεν δύο Ἐκκλησίαι τοῦ Χριστοῦ. Ἐδόξασαν Αὐτόν, ὅτι εἰρήνη εὐαγγελίζεται καί τά διεστῶτα συνάπτονται, ὅτι ἐν κόπῳ μέν καί μόχθῳ τόν παρελθόντα χρόνον ἤνοιξαν οἱ ἀρχηγοί των οὗτοι παράθυρον, δι’ οὗ εἰσεχώρησεν ἡ συνδιαλλαγή καί ἡ ἑνότης, ἀλλ’ ἐπ’ ἐσχάτων ἤνοιξαν πλέον διάπλατα τήν εὐρύχωρον «πύλην», δι’  ἧς οἱ εἰσερχόμενοι ἐντάσσονται εἰς τήν μάνδραν τοῦ Κυρίου τήν ἐν Ρώμῃ καί σώζονται ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καί ἐν τῷ μέλλοντι. Καί οὗτοι μέν ταῦτα ὀνειροπολοῦσιν. Ὁ ἐπιβλέπων ὅμως ἐπί τήν Ἐκκλησίαν Του, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ τιμίου Αὐτοῦ αἵματος Κύριος, ὁ κατοικῶν ἐν οὐρανοῖς ἐκγελάσεται αὐτούς καί ὁ Κύριος ἐκμυκτηριεῖ αὐτούς, ὅτι ἐντάλματα καί κατασκευάσματα άνθρώπων ἀπεργάζονται καί ἀνεμώλια κρίνουσι καί δυσφημίζουσι τάς πράξεις αὐτῶν.

Αἴρουν αἱ δύο τοῦ Κυρίου Ἐκκλησίαι, Ρώμης καί Κων/πόλεως, τά γνωστά ἀναθέματα. Ὁ κόσμος κατεπλάγη διά τήν τόλμην καί αἱ ἐπί τούτῳ ναρκισσευόμεναι Ἐκκλησίαι ἀσπάζονται ἀλλήλας καί τόν ἔπαινον τοῦ πληρώματος αὐτῶν ἐπικαλοῦνται καί προσδοκῶσιν. Ἀλλ’ ὁ κατοικῶν ἐν ούρανοῖς Κύριος ἐκγαλέσεται αὐτούς καί ἐκμυκτηριεῖ αὐτούς.

Καί ὄντως μυκτηρισμοῦ καί γέλωτος ἄξια καί τῶν ἠθοποιῶν τοῦ θεάτρου τά τεχνάσματα. Ἐξαλείφονται, ὡς νά εἶναι γεγραμμένα διά κιμωλίας ἐπί πίνακος, ἀμφότερα τά φρικτά ἀναθέματα. Τελεταί καί πανηγύρεις διοργανοῦνται, ἵνα διατυμπανισθῇ ἀνά τόν κόσμον ὁ μέγας καί πρωτοφανής ἆθλος ἀμφοτέρων τῶν Ἐκκησιῶν, αἵτινες ἀπετόλμησαν θρασέως τήν ἐπίψογον πρᾶξιν, τήν ὁποίαν αἰῶνες προσεπεκύρωσαν. Καί ὅτι τ’ ἀνωτέρω γράφοντες, τήν ἀλήθειαν λέγομεν καί πρός συνέτισιν τῶν ἀνιέρως ἐνεργησάντων ἐπειγόμεθα, ὁ λόγος θέλει δείξει.

Ὡς διασταυρούμενα ξίφη ὁρμητικῶν ξιφομάχων, οἱ γνωστοί δύο ἀναθεματισμοί ἐκρατοῦντο ὑπέρ τάς κεφαλάς ἀμφοτέρων τῶν Ἐκκλησιῶν. Οὐδετέρα τούτων ἐτόλμα νά θίξῃ αὐτούς. Ἡ μέν Ρωμαιοκαθολική, ὡς ἔνοχος τοῦ πραξικοπήματος ἐσιώπα, ἡ δέ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τήν ἀπάντησιν αὐτῆς ἐν τοῖς ἀδύτοις ἐφύλασσεν, ἵνα μή τό πλήρωμα αὐτῆς ἐπί πλέον λυπῆται καί σκανδαλίζηται. Ἀλλ’ ἰδού προϊστάμενος Ἐκκλησίας Θεοῦ ζῶντος, στύλου καί ἑδραιώματος τῆς ἀληθείας, πρῶτος ὁρμᾷ καί παρασσύρει τόν κυρίως ἔνοχον τῆς ἐσχάτης ταύτης βλασφημίας, ἵνα ἀπαλλάξῃ αὐτόν τῆς θανασίμου ἁμαρτίας τοῦ φρικτοῦ ἀφορισμοῦ ἐναντίον τῆς ἀσπίλου νύμφης, τῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ὡς δικολάβος, δυστυχῶς, ἀναλαμβάνει τό ἔργον τοῦτο καί ἐξάγγελος δῆθεν ἀγάπης ἐν Χριστῷ, παρασύρει τήν Ἐκκλησίαν του εἰς πρᾶξιν ἄθεσμον καί ἀντικανονικήν. Ἀνασύρει ὁ Ρωμαιοκαθολικισμός ἐκ τῶν θησαυρῶν αὐτοῦ τό ἐπαίσχυντον ἔγγραφον τοῦ γνωστοῦ ἀφορισμοῦ καί μετά ψαλμῳδιῶν καί λειτουργιῶν ἀφανίζει αὐτό. Καί οὕτω πράττων «δοκεῖ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ». Ἀλλ’ ὁ δρασσόμενος ὅμως τούς σοφούς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν Κύριος, ὁ γινώσκων «τούς διαλογισμούς τῶν σοφῶν, ὅτι εἰσί μάταιοι, ἵνα μηδείς καυχᾶται ἐν ἀνθρώποις» (Α΄Κορινθ. 3, 19 καί ἑξῆς), τόν θρίαμβον αὐτῶν εἰς αἰσχύνην μετατρέπει καί τήν γυμνότητα αὐτῶν ἐν τῇ ὁμολογίᾳ τῆς πίστεως ἀποκαλύπτει.

Διότι τί ἀπεκάλυψεν εἰς τόν κόσμον διά τῆς πράξεώς του ταύτης ὁ Ρωμαικαθολικισμός; Ἀπεκάλυψεν ἑαυτόν ψευδόμενον ἐπί αἰῶνας ἐναντίον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, βλάσφημον ἐναντίον αὐτῆς, γονυπετοῦντα, λογοδοτοῦντα ἐνώπιον αὐτῆς καί ζητοῦντα, τρόπον τινά, ἔλεος ἐπί τῷ τολμήματι, ὑγραίνει τόν σπόγγον καί ἀπαλείφει τούς φρικτούς, ἀλλά γεννήματι ἐχιδνῶν, ἀφορισμούς καί ἀναθέματα κατά τῆς ἀσπίλου ἡμῶν Ἐκκλησίας καί ὁμολογεῖ ἀνά τόν πιστόν καί ἄπιστον κόσμον, ὅτι λάμπει καί ἀσκίαστος εἶναι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὁ ὁρίζων. Εὑρίσκει τώρα κενόν τό κατ’ αὐτῆς ὁπλοστάσιον καί ὑποκλίνεται δουλικῶς καί ὁμολογεῖ, ὅτι διά τήν Ἐκκησίαν τήν Ὀρθόδοξον «ὁ Χριστός χθές καί σήμερον εἶναι ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας», μή ἀλλοιωθείς τό παράπαν καί διατελῶν ἐσαεί δι’ αὐτήν ὡς τό ὄνομα τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα, ἐν τῷ ὁποίῳ «πᾶν γόνυ κάμψει, ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων καί πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται, ὅτι Κύριος Ἰησοῦς εἰς τούς αἰῶνας» (Φιλιππησ. 2, 10).

Ἀδελφοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἐπί αἰῶνας ἤδη ὑφίστασθε καί ἔτι καί νῦν ὑφίστασθε, κρίμασιν οἷς οἶδε Κύριος, διωγμούς μέχρις αἵματος παρ’ ὁμοθρήσκων, δυτυχῶς, ἀντιχριστιανικῶς φθονούντων, διά τήν ἐν Χριστῷ παρρησίαν ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων, τήν παρρησίαν, ἥν πρός Αὐτόν ἔχομεν ὡς ἀμοιβήν τῆς καλῆς ἡμῶν Ὀρθοδόξου ὁμολογίας, διά τήν ὁποίαν ἐδιώχθημεν καί διωκόμεθα μέχρις αἵματος, παρ’ ἐκείνων ὅσοι, τυπτόμενοι τήν συνείδησιν, ὅτι ἐξέβαλον καί ἐκβάλλουσι τό ὄνομα ἡμῶν ὡς πονηρόν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, πάσῃ σατανικῇ μηχανῇ τόν ἀφανισμόν ἡμῶν εὐχαρίστως ἐπεζήτησαν ἀνά τούς αἰῶνας.

Ἀλλ’ ἄς ἐπανέλθωμεν. Ταῦτα κατεσκευάσθησαν κατ’ αὐτούς, ἀδόκιμον νοῦν ἔχοντας καί μή συναισθανθέντας, ὅτι τόν ὄλεθρον αὐτῶν διά τῆς πράξεως αὐτῶν, τῆς ἄρσεως δηλαδή τοῦ ἀφορισμοῦ, ἀπεργάζονται. Ἆράγε ὅμως ὁμολογοῦσι τήν θεήλατον συμφοράν των; Ἀλλά διατί νά ἀμφιβάλλωμεν περί τούτου; Ἤδη ἐκαθαρίσθη διά τῆς Ὀρθοδοξίας ἡμῶν ὁ θρησκευτικός ὁρίζων. Δέν εἶναι πλέον διά τήν Χριστιανικήν Δύσιν τά θεόρρητα Πατερικά ἡμῶν συγγράμματα graeca sunt non leguntur, ἀλλ’ ἀντικείμενον εὐσεβοῦς καί ἐμβριθοῦς μελέτης. «Οὐκ ἄξια, γράφει ὁ Ἀπόστολος, τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ (ἀλλά καί τοῦ παρελθόντος) πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι» (Ρωμ. η΄ 18). Διά τήν πολλήν ταύτην ἄθλησιν, ἥν ὑπεμείναμεν καί ἴσως ὑπομένομεν ἔτι διά τάς ἄλλας ἁμαρτίας ἡμῶν, προσδοκῶμεν καί ἀναμένομεν παραψυχήν, ἀρκεῖ ἐμπράκτως νά ἀποδείξωμεν καί ἐνεργῶς τήν Ὀρθόδοξον ἡμῶν πίστιν.

Καί τώρα ἔχομεν πᾶν δικαίωμα νά ὑποβάλωμεν ἐρωτήσεις τινάς πρός τούς τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας. Θά τολμήσουν ἆράγε εἰς τό ἑξῆς νά ἀποκαλοῦν ἡμᾶς σχισματικούς ἤ αἱρετικούς; Θά ἐξακολουθοῦν ἆράγε νά ἀποστέλλουν πρός ἡμᾶς, διά προπαγάνδαν, τούς ἐσχάτως μάλιστα διά τῆς Βατικανείου Συνόδου ἀναδιοργανωθέντας ἱεραποστόλυος των; Θά ἔχουν τό θράσος νά ἐγείρουν Ἐκκλησίας κάι φιλανθρωπικά ἱδρύματα εἰς τήν χώραν μας, ἔχοντα ἀποκλειστικόν σκοπόν τήν δωροδοκίαν διά τῆς φιλανθρωπίας πρός σαγήνευσιν Ὀρθοδόξων; Θά τολμοῦν εἰς τό ἑξῆς, ἐφ’ ὅσον ἀναγνωρίζουν ἤδη δι’ ἐπισημοτάτης πράξεως, ὅτι ἔχομεν ἀναμφισβήτητον τό Ὀρθόδοξον φρόνημα, νά μᾶς στέλλουν, δῆθεν ἱερεῖς, μετεμφιεσμένους ὡς ὑποκριτάς ἐν θεάτρῳ μέ στολάς Ὀρθοδόξων ἱερέων, οἱ ὁποῖοι νά τελοῦν λειτουργίας, ἐν αἷς νά μνημονεύηται ὁ Πάπας; Θά ἐπιχειρήσουν καί πάλι νά ὑποστηρίζουν τά περίφημα κινήματά των πρός διάλογον, πρός ἕνωσιν ἤ ἑνότητα; Θά ἐξακολουθήσουν κατέχοντες ἐξ ἁρπαγῆς προγονικούς θησαυρούς μας, ἐκ τῶν ὁποίων ἐσχάτως ἐν εἴδει ἐλεημοσύνης μᾶς παρεχώρησαν μερικούς; Καί θά ἐποφθαλμιοῦν τήν κατοχήν καί αὐτῆς τῆς Ἁγίας Σοφίας καί τοῦ ἐν Ἐφέσῳ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου καί τῶν ἑπτά Ἐκκλησιῶν τῆς Ἀποκαλύψεως; Θά ἐξακολουθήσουν διαβάλλοντες τό ἔθνος ἡμῶν πρός τόν πεπολιτισμένον κόσμον ὡς ἀμαθῆ, θρησκόληπτον καί φανατικόν; Θά θελήσουν, ἐπί τέλους, νά μᾶς ἀναγνωρίσουν ὡς δούλους τοῦ Θεοῦ, συμμορφούμενοι μέ τήν ἐντολήν τοῦ ἰδιαιτέρως παρ’ αὐτῶν τιμωμένου Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ μετ’ ἀγανακτήσεως ἐρωτῶντος αὐτούς, «Σύ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οίκέτην; τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἤ πίπτει. Σταθήσεται δέ· δυνατός γάρ ἐστιν ὁ Θεός στῆσαι αὐτόν» (Ρωμ. ιδ΄ 4).

Ἀλλά, διά νά συντομεύσωμεν τόν λόγον, θά ἐρωτήσωμεν αὐτούς ἔτι, ἀφοῦ μᾶς ἀνεγνώρισαν Ὀρθοδόξους (καίτοι δέν εἴχομεν καί ἀνάγκην τοιαύτης ἀναγνωρίσεως), διατί ἔρχονται πρός ἡμᾶς, ὡς λέγει ὁ Κύριος, ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες, ἐνεδρεύοντες τά γνήσια τοῦ Κυρίου ποίμνια; Ἀλλ’ ἔστι δίκης ὀφθαλμός, ὡς ἔλεγον οἱ πορόγονοί μας. Κλίνομεν τό γόνυ καί ἐξοομολογούμενοι ὡς ἁμαρτωλοί καί ἡμεῖς, δοξολογοῦμεν τόν Κύριον διά τήν ἐν ταῖς ἡμέραις ἡμῶν γενομένην ὑπέρ ἡμῶν θαυμασίαν ἀλλοίωσιν τῆς δεξιᾶς Του, ὅτι τάς καθ’ ἡμῶν παγίδας τοῦ ἐχθροῦ συνέτριψεν ἀνεπανορθώτως καί ἐξήγαγεν ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν, «οὐκ ἀφήσας τήν ράβδον τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπί τόν κλῆρον τῶν δικαίων», κατά τόν ψαλμῳδόν.

Ἤδη ἀνοίγομεν τάς ἀγκάλς ἡμῶν καί δεχόμεθα τούς τελεσιδίκως κρίναντας ἐχθρούς ἡμῶν ὡς Ὀρθοδόξους καί καλοῦντες αὐτούς, λέγομεν «ἐπεφάνη ἤδη καί πάλιν ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις, παιδεύουσα ἡμᾶς, ἵνα ἀρνησάμενοι τήν ἀσέβειαν καί τάς κοσμικάς ἐπιθυμίας σωφρόνως καί δικαίως καί εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, προσδεχόμενοι τήν μακαρίαν ἐλπίδαν καί ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Τίτ. 2, 11 καί ἑξῆς).

                                ***